...يه چيز خيلي مهم اين وسطا گم شده

هو
در مورد جريان شهادت مادرمون زهرا سلام الله عليها دنبال يه چيز مبهم بودم...نميدونستم چي فقط ميدونستم که به ما تمام مطلب رو نفهموندن...يه چيزي اين وسط گم شده بود...بجز مزارش که معلوم نکردن کجاست ما ها نفهميديم چرا؟...چرا؟!
جدي جدي چرا؟چرا نگفتن کجا؟چرا شبانه؟چرا؟
يه ذره تشنه شده بودم...هر جا کوچکترين چيز مربوطي مي ديدم مي ذاشتمش تو جيب جلويي مغزم...
سري پيش که رفتيم مشهد(که انشاءالله فردا هم خواهيم رفت)توي کتابفروشي حرم آقاهه ي فروشنده يه کتاب بهم نشون داد به اسم فدک...خطبه ي حضرت رو خواسته بودم...چند شب پيش خوندمش...غوغا کرده بود...نويسنده رو نمي گم ها...!حضرت زهرا...حضرت امير...
وقتي داشتم حرف هاي حضرت امير رو مي خوندم احساس کردم اگر تا قيامت هم گريه کنم از اين داغ به آخر نمي رسه...
البته روي خود کتاب من نقد دارم و يه جاهايي از يه روايت هايي استفاده کرده که با عقل من جور در نمياد...مي خوام به اولين آدم پُري که رسيدم در اين مورد باهاش بحث کنم...
ولي مهم نيست...من بحثم سر خطبه ها و محاجه هاي حضرت امير و حضرت زهراست...
اگه نخوندين اين ها رو حتما بخونيد...اگر کسي در اين مورد اطلاعاتي داشته باشه خوشحال ميشم منّت بنهد...
فاخري