...شهادت پشت شهادت

هو

خدایا!تو را شکر می کنم که مرا در آتش عشق گداختی و همه ی موجودات و خواستنی ها را بجز عشق و معشوق در نظرم خوار و بی مقدار کردی ؛ تا از کنار هر حادثه ی وحشتناک به سادگی و آرامی بگذرم...درد ها، ظلم ها، فشارها،شکنجه ها را با سهولت تحمل کنم

خدایا! تو را شکر می کنم که لذّت معراج را بر روحم ارزانی داشتی تا گاه گاهی از دنیای مادّه در گذرم و آنجا جز وجود تو را نبینم و جز بقاءِ تو چیزی نخواهم و با بازگشت از ملکوت اعلی برای من شکنجه ای آسمانی باشد که دیگر به چیزی دل نبندم و چیزی دلم را نرباید.

خدایا! اکنون احساس می کنم که در دریایی از درد غوطه می خورم، در دنیایی از حسرت غرق شده امريالبه حدی که اگر آسمان ها و زمین را و همه ی ثروت وجود را به من ارزانی داری به سهولت رد می کنم و اگر همه ی عالم را علیه من آتش کنی و آسمانی از عذاب بر سرم بریزی و زیر کوه های غم و درد مرا شکنجه کنی حتی آخ نگویم ، کوچکترین گله ای نکنم ، کمترین ناراحتی ای به خودم راه ندهم ؛ فقط به شرط آنکه ذکر خود را و یاد خود را و زیبایی خود را از من نگیری و مرا در همان حال بهدست بلا بسپاری ؛ به شرط آنکه بدانم این بلا از محبوب به من رسیده است تا احساس لذت کنم و همه ی درد ها و شکنجه ها را به جان ودل بخرم و اثبات کنم که عزت و ذلت دنیا برای من یکسان است ، لذت و ذلت دنیا مرا تکان نمی دهد. شکست و پیروزی مادی در من تأثیر ندارد.


خوش نداشتم و ندارم که دوستان و بزرگان بخاطر دوستی و محبت از من دفاع کنند و مرا از میان طوفان بلای حوادث نجات دهند...خوش نداشتم و ندارم که رحمت و شفقت دوستان و مخلصین را برانگیزم و از قدرت معنوی و مادی آنان در راه هدف مقدس خویش استفاده کنم.امّا...امّا همیشه می خواستم که شمع باشم و بسوزم و نور بدهم و نمونه ای از مبارزه و کلمه ی حق و مقاومت در مقابل ظلم باشم. می خواهم همیشه مظهر فداکاری و شجاعت باشم و پرچم شهادت را در راه خدا به دوش بکشم. می خواستم در دنیای فقر غوطه بخورم و دست نیاز به سوی کسی دراز نکنم...

شهید مصطفی چمران

دیروز شهادت آقا مصطفی بود...کمتر از 1 سال بعد از شهادت دایی رضا...آخه فردا هم شهادت دایی رضا ست...احتمالاً امروز هم شهادت خودمه...ان شاءالله ما شاءَالله

فاخری