...همه ی آدما مثل همن

یادم میاد اون وقتا که دبستان و راهنمایی بودم از آدما بدم میومد...هیچکی رو جز

خودم قبول نداشتم،با هیچ کس دوست نمیشدم...اوجش این بود که تو دوران

راهنمایی با یه نفر دوست شده بودم که اونم بیست وچهارساعته باهاش قهر

میکردم...دوم دبیرستان بودم که احساس کردم همه ی آدما بد نیستن،بعضیا

آدمای خاصین...سطح فکریشون با بقیه فرق داره...روشن فکرن...واقعاً هم
فرق داشت چون مثل بقیه تفریحاتِ بچه گانه نداشتن...با چندتاشون دوست شدم،
اون وقت بود که احساس کردم منم مثل اونا با بقیه فرق دارم...در مقابل آدمای
دیگه احساس متفاوت بودن میکردم وازموضع بالابهشون نگاه میکردم_مثل
بقیه ی دوستام...پیش دانشگاهی که رفتم همه چیز تغییر کرد...چون اون دوستای
متمدنم هم رشته ی من نبودن با یه سری ازهم کلاسی هام ارتباط برقرار کردم که
(از نگاه اون وقت من!)خیلی خیلی معمولی بودن...اون موقع بود که با بیشتر
نزدیک شدن به اونا فهمیدم که چه قدر آدما جالبن!...دنیاهاشون چه قدر قشنگ و
هیجان انگیزه ! اونجا بود که فهمیدم دوست دارم همه ی آدما رو بشناسم و
دوسشون داشته باشم...
حتی فهمیدم که وقتی مشکلات و ناراحتی های یکی از دوستام رو میفهمم کلی

فکرم مشغول میشه و واقعاً با طرف احساس همدردی میکنم...بعد از اینکه وارد

دانشگاه شدم این احساس بیشتر شد تا جایی که به قدری خودم رو در قبال همه ی

دوستام مسئول میدونستم که حاضر بودم هر کاری بکنم تا بتونم مشکلشون رو حل

کنم... همه ی فکروذکرم شده بود دوستام...دیگه به تنها چیزایی که فکر

.نمیکردم درس و دانشگاه بود
.
.
.
الان فقط یک سال از اومدنم به دانشگاه گذشته...زمان کمیه ،ولی

فهمیدم که دارم اشتباه میکنم...ودلیل اشتباهم این بود

که نفهمیدم آدما بقیه ی مردم رو جزئی از دنیای خودشون ودر جهت منافع

خودشون میدونن ،که فقط تا موقعی که هنوز به دردشون میخورن و نیازای

مادی ومعنویشون رو تأمین میکنن براشون ارزش قائلن و خودشونو دوست اونا

...میدونن...ولی من فکر میکنم یکی باید مفهوم دوستی رو براشون توضیح بده
.
.
قبلاً به واسطه ی احساسم از آدما بدم میومد ولی الان منطقم اینو بهم میگه........
این که آدما رو به خاطر خودت دوست داشته باش!....فقط یه مشکل هست اونم

...این که من یادم رفته چطوری خودمو دوست داشته باشم

آناهیتا