......

شنبه شب تلويزيون دوباره از کرخه تا راين گذاشته بود .قبل از اين حداقل هف هش باري ديده بودمش، هنوز اون قدر برام جديد بود که دوباره بشينم ببينمش.

شايد هيچ وقت انقدر آرومم نکرده بود ، شايد براي اين که هيچ وقت انقدر نا آروم نبودم ، تا حالا هم تنهايي نديده بودمش . بالاخره به خاطر هر چي بود ، بعد از سه ماه ، دو سه باري چشمام خیس شد .
بعد از تموم شدنش ، حسابي سبک شدم ، هر چند که هيچ چيزي عوض نشده بود. هنوز چيز هاي زيادي براي ناراحتي وجود داشت ، هنوز هم هيچ اميد خاصي براي درست شدن اوضاع نداشتم ، حتي شايد نا اميدي ها و ناراحتي هام بيشتر هم شده بود. ولي توي اون شرايط ، نه دنبال خوشحالي بودم نه دنبال اميد ، فقط مسکّن مي خواستم ، اين درد لعنتي داشت بد جوري داغونم مي کرد و گريه بهترين مسکني بود که کسي مي تونست بهم بده.
هنوز هم حالم از اين اوضاع و احوال به هم مي خوره ،حتي بيشتر از قبل؛ ولي حداقل الان حسابي آرومم.
خدايا شکرت ، به خاطر همه چيز.

آمنه