...خدایا، چُگونه زیستن را به من بیاموز

.......آی دلم...خیلی دلم درد میکنه....آآآآآآآی...دارم می میرم...کمـــــــــــک

.

.

چقدر این زندگی ضایس!!!...دیوانه کرده منو...هرکاری میکنم دست از سرم
...!بر نمیداره...سیریش

.

.
اَه....چه بوی گندی...از وقتی مغزم شروع کرده به فاسد شدن یه دو سه سالی
....گذشته........بوی بدش دیگه واقعاً داره حالمو به هم میزنه

.

.
میگه پرنده مردنیست ، پرواز را به خاطر بسپار!....خِنگه...نمی فهمه که خود
......طرف هم مردنیه. اصلاً به چه دردش میخوره پرواز رو به خاطر بسپاره

که تو این دو روز زندگیش هم هی بخواد حسرت از دست دادنش رو بخوره!؟
.

.
هه...هه هه هه...یوهاهاهاهاهاهاهاهاهاهاهاهاها...این خنده های شیطانی
...! هم مثل اینکه خیلی بهم میسازه وا

.

.
...خدا وکیلی...این تن بمیره....راستشو بگو....من خُلم؟...نه جدّی میگم،آره؟

.....آره!...پرّو...دو بار بش خندیدم واسه من زبون در اوُرده...بی شخصیت

.ببند نیشـتو...حال به هم زن ِ چندش

آناهیتا