!...فقط یه جو معرفت کافیه

هو

دیشب داشت توی اخبار می گفت که چند تا از
نظامی های امریکایی توی افغانستان که مست سوار ماشین شده بودن، چند نفر رو کشتن و چند تا ماشین داغون کردن...بعدش هم به مردم تیر اندازی کردن و کلی آدم رو زخمی کردن...وقتی راهپیمایی و عصبانیت افغانی ها رو می دیدم گریه ام گرفته بود...با چه شوری داشتن مرگ بر امریکا می گفتن....از ته دل...یاد اون کامنتی افتادم که برای طاهره گذاشته بودم(پست کجایید ای شهیدان خدایی؟!!!)...

خیلی اعصابم خورده...از اینکه یه عده فکر می کنن یه زمانی یه نفر بخاطر خودخواهی ها و قدرت طلبی هاش یه عده رو فرستاد که برن بجنگن...چقدر نامردیه فکر کنیم اگه اون موقع اون ها نمی رفتن الآن خانواده ی شهیدی نداشتیم برای اینکه عزادار باشن...خدا می دونه که اگه اون موقع یه مرد ،مردونگی ها رو جذب نمی کرد الآن چند تا خانواده ریشه کن شده بودن و چند نفر بودن که خانواده هاشون رو از دست داده بودن...اون هم مظلومانه و شاید نه شجاعانه...

توی همین سه چهار سالی که اون نامردها اومدن تو عراق چقدر...چی بگم؟ آزار و اذیت؟ کشت وکشتار؟ وحشیگری؟ غارت؟ چی بگم خدا؟! آخه چی میشه گفت به آدم هایی که یه جو معرفت ندارن؟(صد البته منظورم به طاهره ی عزیز نیست)

بغض داره گلوم رو فشار می ده و فقط دلتنگم ؛ برای مردی که مردهامون به پاش مردونگی ریختن و جون دادن؛ برای مردی که هر وقت به عظمتش فکر می کنم گریه ام می گیره...برای مردی که وقتی ایام وفاتش می رسه انگار می کنم که اون زمان توی همین سن بودم و با عقلم و با احساسم تمام حضورش رو درک کردم...برای خمینی بزرگ كه رحمت خدا بر او باد...
.............
و من هنوز منتظر سوّمیش هستم...به یاد دهلاویه...

.
در آمدن اماممان بی ادبی کردیم ونبودیم و در رفتنش جسارت کردیم و بودیم...اگر بخت با ما یار باشد درحضور صاحبمان از این بی ادبی ها و جسارت ها نخواهیم کرد...

فاخری