!چند کلّه پوک؟

کله پوک ها چه خواهند کرد؟؟؟؟

2007-03-13T12:28:00.000-07:00

اینجا دیگر آپ نمیشود...خدا حافظ دوستان

2007-03-13T11:19:00.001-07:00

...بالا خره منم یه خونه ی مستقل پیدا کردم و اسباب کشی کردم

اینم خونه ی من ، جایی برای یادداشت های پراکنده

آمنه

...که عشق آسان نمود اوّل

2007-01-30T10:10:00.000-08:00

:قال الله تعالی

من عرفنی أحبّنی، و من أحبّنی عشقنی، و من عشقنی عشقته، و من عشقته قتلته، و من قتلته فعلیّ دیته، و من علیّ دیته فأنا دیته

آمنه

2007-01-30T10:02:00.000-08:00

و إذ قال ربّک للملائکة إنّی جاعلٌ فی الارض خلیفة قالوا أتجعل فیها من یفسد فیها و یسفک الدّماء و نحن نسبّح بحمدک و نقدّس لک قال إنّی أعلم ما لا تعلمون

امروز عصر چه خواهید کرد؟ هنوز خبر ندارید از آن چه او می داند یا زمان آن رسیده که به سجده بیفتید؟ امروز آدم أسماء را عرضه نخواهد کرد؟
ما که در فساد و خونریزی این خلیفه ی خدا مانده ایم، و هنوز خبر نداریم از آن چه او می داند، امروز اسماء هم عرضه خواهد شد؟ زمان سجده خواهد رسید؟

آمنه

نوحه

2007-01-30T10:00:00.000-08:00

بذارين نوحه براتون بخونم مُحَرَّمِه
بعضي وقتا فُرصتِ عاشق شدن خيلي کَمِه

بعضي وقتا آدما رو تويِ آتيش مي ذارن
اگه شُعله ور نَشَن از تو آتيش در مي آرن

مي شه تو معرکه باشي بي خبر بيرون بيآي
پا تو آتيش بذاري؛ هيزمِ تَر بيرون بيآي

آدمايِ باصفا ؛ بياين بريم سينه زني
از تَهِ دنيا رسيدن آدمايِ آهني

اونايي که حُرمتِ عطرِ گلِ ياس ندارن
پيچ و مهره هاشونو وا کني احساس ندارن

نمي دونن زيرِ گنبد بويِ آسمون مياد
وقتي گل وا مي شه از مناره ها اَذون مياد

بذاريد چيزي بِگَم که سنگا فرياد بزنن
اونايي که کربلا مي خوان بِرن داد بزنن

گاهي پيشِ عباسه ، گاهي حسينه اين روزا
دلِ پاره پاره بين الحرمينه اين روزا

عبدالجبّار کاکایی

آمنه

!یه حس مبهمی بعضی وقتا بهم میگه منم آدمم

2007-01-28T00:17:00.000-08:00

نام؟-

زن-

متهم محکوم به حبس ابد با اعمال شاقه-

.............................................

...و من آياته ان خلق لکم من انفسکم ازواجا لتسکنوا اليها

!!!حداقل بي دليل آفريده نشديم

............................................

چند تا مرد تاحالا ديدين که آرزو کرده باشن کاش زن آفريده مي شدن؟

چرا همه از مردايي که يه کم شبيه زنان بدشون مياد ولي هيچ کس از زنايي که شبه مردان بدش نمياد؟

............................................

!...اينجا بچه ها ياد ميگيرن که

............................................

آناهيتا

......

2007-01-22T22:00:00.000-08:00

....!!!!کاش مشرک بودم

.....و تو چه انتظاری داری! یوسف در زندان ، استمداد از غیر؛ توحید!؟

پ.ن: این جا رو ببینید

آمنه

لایه های شخصیت من

2007-01-12T18:05:00.000-08:00

به تغییرات فکر می کردم، به طور خاص به تغییرات خود خواسته ی شخصیتی، شاید به نوعی به اصلاحات درونی؛ و مسئله ای که تا حالا خیلی جدی نگرفته بودمش، لایه های شخصیت! (اسم بهتری به ذهنم نرسیده). و این که اگر قرار بر ماندگاری تغییر باشد، هماهنگی تغییر در هر سه لایه(یا هر چند لایه ای که باشد)، شرط به شدت لازمی ست و شاید تا حدودی ضامن ماندگاری هم باشد. و در این میان، لایه ی سوم مرموز ترین لایه است، و البته مهم ترین لایه؛ و تغییرات، بیش از دو لایه ی دیگر باید با این لایه هم آهنگ شوند، و در این میان عدم شناخت کافی از این لایه واقعاً مشکل ساز است.
بر اساس احادیث، شناخت خود شرط کافی برای شناخت خداست؛ فکر کردم شناخت لایه های اول و دوم به مرور زمان و ناخودآگاه شکل می گیرند، شناخت لایه های بعدی ست که به توجه و تفکر محتاج است، و اگر قرار بر کسب حقیقتی در این روند شناخت باشد ، در لایه های ناشناخته باید به دنبالش بود

آمنه

2007-01-08T14:11:00.000-08:00

این شرک عملی ای که توش گیر کردیم برای سعادتِ! دنیا و آخرتمون بس نیست که اصرار داریم شرک لفظی رو هم بهش اضافه کنیم !؟
گفتی این فقط یه شعره ، منظورش که دقیقاً همین نیست...... مشکل این جاست که عادت کردیم ، و این اصلاً عادت قشنگی نیست ، عادت کردیم به تملّق گفتن ، ولی هیچ بزرگی از شنیدن تملق خوشحال نمی شه. تملق گفتن، هیچ بزرگی رو بزرگ تر از اونی که هست نمی کنه، ولی کسی که تملق می گه رو کوچیک تر از اونی که هست می کنه، و چه قدر بده که اون بزرگ پیروان کوچیکی داره که اصرار دارند خودشونو کوچیک تر از اونی که هستند بکنند
بعضی وقتا حق می دم به اهل سنت که ما ها رو مشرک بدونند

چند روز پیش به این فکر افتادم که وقتی اهل سنت حدیث غدیرو قبول دارند ، آیه های نازل شده توی اون روزو چه جوری تفسیر می کنند، اعلام دوستی پیامبر با یه نفر چرا باید کامل کننده ی دین باشه وتمام کننده ی نعمت خدا؟ آخه اگه فقط خطبه ی غدیر بود بدون این آیه ها قضیه کلاً فرق می کرد، مگر این که این دوتا رو مستقل از هم ببینند. به نظرم اونا به طور میانگین بیشتر از ما با قرآن مأنوسند، برای همین واقعاً عجیبه اگه از کنار این آیه ها بی تفاوت گذشته باشند، نمی دونم چرا هر کتاب تفسیری که می شناسم، نویسنده اش شیعه بوده؟

مثلاً امروز عیده، ذهنم بد جوری به هم ریخته، و هر چی می گذره بیشتر از اتفاقاتی که داره میفته ناراحت می شم، تازه دارم به عمق فاجعه پی می برم، واقعاً اوضاع بدیه. کاش می تونستم به جای این، یه پست معمولی بذارم که مثلاً آخ جون! امروز عیده، و این که عید همه مبارک

آمنه

2006-12-30T13:15:00.000-08:00

!امسال برای اولین بار به این نتیجه رسیدم که این عید قربان هم عید باحالیه ها

همیشه عید قربان با یه تصویر از جوی خون تو ذهنم میومد و یکی دوتا صحنه از بچگی هام که یه گوسفند بدون سر تو کوچه می دوئید و.... بچه تر که بودم وقتی به علّت عید شدن این روز فکر می کردم ، یاد یه صحنه از یه کتاب می افتادم که مربوط به ذبح اسماعیل بود ، با یه ابراهیم اخموی بداخلاق و یه اسماعیل کوچولوی معصوم و یه چاقوی براق که نمی برید،(درست یادم نیست ولی تصوری هم از ابراهیم در حال چاقو تیز کردن توی ذهنم مونده بود ، انگار که جایی دیده باشم) تا اون صفحه تموم شه و به صفحه ی بعد برسه نفسم بند میومد، هر بار به این فکر می کردم که اگه این بار چاقوئه ببره چی ؟! چرا ولش نمی کنه ؟! تا این که به صفحه ی بعد می رسید ، که توش یه قوچ خوشگل بود با چند تا فرشته ، خیالم راحت می شد. و فکر می کردم اسماعیل چه قدر خوشحال شده از دیدنش. بعد از همه ی اینا خدا رو شکر می کردم که بابا و مامان من هیچ کدومشون پیامبرنشدند...... مامانم همیشه می گه توی قرآن وقتی به این قسمت داستان می رسیم، فقط گفته می شه سرشو روی زمین گذاشت، همین. بدون هیچ توضیح و تفصیلی، خیلی ظریف. و این چیزیه که ما باید یاد بگیریم. انگار این رسم مداح های ماست که به بقیه ی جاها هم سرایت کرده، برای متاثر کردن آدما همه چیزا رو با آب و تاب تعریف می کنند و فکر نمی کنند یه قطره اشک انقدر ارزش نداره که کلی چیزا برای آدما عادی بشه و قلب آدما (حداقل بعضی هاشون) یه کم سخت تر بشه. چند وقت پیش مرضیه فاخری در مورد روضه خونی های محرم یه چیز جالبی گفت که درست یادم نیست! تو این مایه ها که وقتی آدما از اوّل بچگیشون هرسال برای این که یه کم گریه کنند، جریان شهادت امامشون رو با تمام جزئیات می شنوند ، این قضیه براشون عادی می شه، سال های بعد راحت تر گوش می کنند، فقط همین. و.... نمی دونم چرا زدم به کربلا. فکر می کنم ذکر این جزئیات به جز این که موضوعات بزرگی رو عادی می کنند و یه سری از قلب ها رو بی رحم ، باعث می شند که تو ظاهر ماجراها گیر کنیم ، و کمتر توشون عمیق شیم، همون اتفاقی که نباید بیفته یا دقیق تر اون اتفاقی که باید نیفته! برای این که مقام بلند ابراهیم رو نشون بدیم اونو در حال تقلا برای بریدن تصویر می کنیم، در حالی که فکر نمی کنم تصویر ابراهیم وقتی که تکرار این وحی مشوشش کرده، ولی باز هم فرمان خداش رو اطاعت می کنه؛ کمتر از تصویر قبلی مقام بلندشو نشون بده. به غیر از این فکر می کنم چنین تصویری راه رو برای عمیق شدن نبنده ، در حالی که تصویر اوّل به نظر من این راه رو می بنده، حداقل برای آدمایی مثل خودم که اگه به خودمون باشه ، تو مایه ی عمیق بودن نیستیم.... در مورد جوی خون که اون اوّل گفتم هم به طور جدی عقیده دارم این جور ذبح کردن توی جاهایی که مخصوص این کار ساخته نشده ، اشکال داره. دیدن جون دادن یه حیوون و خونی که داره ازش می ره می تونه روی بعضی از آدما اثر خیلی بدی بذاره، مخصوصاً اگه اون آدما سن زیادی نداشته باشند. یادمه اون باری که تو کوچه مون یه گوسفند بی سر شروع کرد به دوئیدن ، اول کلی دلم براش سوخت، فکر کردم خب سرشو می خواد ، چرا سرشو نمی ذارن رو تنش تا دوباره بهش بچسبه؟! و وقتی روی زمین افتاد و جون داد حسابی بغض کرده بودم ، خیلی ناراحت شدم ، ولی فقط همون موقع ، بعد از یکی دو روز به این فکر می کردم یعنی اگه سر هر چیز زنده ای (مخصوصاً آدم) رو ببریم همین جوری بدون سر می دوئه؟!! خوشبختانه این بار مثل جریان جوجه اردک فاطمه دست به تجربه نزدم، البته احتمالاً فقط به این دلیل که بریدن سر یه آدم سخت تر از حموم بردن یه جوجه اردک توی زمستون بوده! و نه به هیچ دلیل دیگه ای. می دونم که همه ی بچه ها به اندازه ی بچگی های من قسی القلب نیستند ، ولی به هر حال ممکنه روی بچه های مهربون تر اثر های کمتری بذاره ، مثلاً در این حد که تا چند وقت کابوس ببینند، ولی بعیده که رو اونا کاملاً بی اثر باشه

خیلی دوستش دارم، بر خلاف بچگی هام،خلیل خدا، یه پیامبر، یه عارف، و البته یه معمار بزرگ ، و کنار همه ی اینا یه مبارز، یه بت شکن. و یه موحّد واقعی

شاید برای اوّلین بار شب عید قربان احساس می کنم فردا عیده، و حتی تا حدودی خوشحالم، عید همگی مبارک

لبّیک اللّهم لبّیک، لبّیک لا شریک لک لبّیک، انّ الحمد و النّعمة لک و الملک، لا شریک لک لبّیک

آمنه

2006-12-27T23:02:00.000-08:00

آینه ی اتاقم خاک گرفته، دستی به صورتم کشیدم، خاکی شد، انگار اشکال از آینه نبود؛ فکر کردم شاید از صورتم هم نباشد، ولی جرئت نکردم دستی به دلم بکشم
وقتی آبی برای غبار روبی نیست، به جهل پناه می برم و امید که خاکی هم نباشد، چه جهل وحشتناک و چه امید احمقانه ای
از هدایت، نجات و عشق خبری نبود، فقط آفرینش. ولی کاش دلم را می شست، زندگی زیباتر می شد حتماً، برای بیمار در حال احتضار. تشنه ام، فقط قطره ای آب، شاید..... هدایت، نجات و..... چه امیدی دارم، در حال احتضار....... چشم در چشم مرگ، به زندگی چشم دوخته ام و زیر لب می گویم تشنه ام، کاش دلم را می شست

آمنه

به قول فاطمه

2006-12-27T18:30:00.000-08:00

!!!!کتاب که پوشیدنی نیست که بگی دهنی می شه

آمنه

2006-12-20T21:40:00.000-08:00

یه زمانی به این نتیجه می رسی که باید یه کاری بکنی ، این که فلان چیز ، چیزیه که باید دنبالش باشی ، همون چیزی که باید توی زندگیت بهش برسی ، ولی ..... ولی همیشه شنیدی و گفتی که کار های بزرگو نباید دست آدمای کوچیک داد ، چون دنیا خراب می شه . این جاست که به تناقض می رسی ، دو تا بایدِ متناقض ! تو باید این کارو بکنی ؛ و کارای بزرگو نباید به آدمای کوچیک

....... سپرد . راه حل نظری تناقض راحته ، باید بزرگ شی ! ولی در عمل

این که وجهه ی آدم پیش بقیه خراب شه ، اتفاق بدیه ، ولی این که وجهه ات پیش خودت خراب شه واقعاً افتضاحه ، یکی از بد ترین اتفاقاییه که می تونه بیفته

باید زودتر از اینا شروع می کردم ، وقتی که هنوز یه کم می تونستم به خودم اعتماد کنم . همیشه اعتماد ها راحت خراب می شند ، ولی خیلی سخت دوباره درست می شند ، تازه نه به محکمی قبل . مثل بقیه چیزا ، همیشه خراب شدن

......راحته ، و درست کردن

کاش اوّل راه بودم ، نقطه ی صفر ، باید از منفی شروع کنم . این ، یعنی که باید از منفی شروع کنم ، نه این که شروع نکنم

آمنه

.....خبر های خوشی شاید

2006-12-20T21:30:00.000-08:00

فردا شب یلداست ، پس فردا هم سالگرد یه ازدواج قشنگ ؛ قرار بود که از سال دیگه سالگرد ازدواج علی اینا هم باشه ، ولی نشد (خدا وکیلی اگه می شد خیلی قشنگ می شد) . به هر حال نشد و این جوری چهار ماهی یکی یه دونه شدنم عقب افتاد ، عوضش توی این چهار ماه هنوز پلنگ صورتی تو خونه مون می مونه ، و بعد از اون ، مطمئناً هیچ کس نمی تونه جای خالیشو پر کنه ، حتی یه کیسه بوکس خوب ، آخه هیچ کیسه بوکسی به اندازه ی پلنگ دوست داشتنی نیست

خبر های خوش دیگه ای هم شاید در راهند ، و من به شدت خوشحال ، و البته منتظر ، تاببینم چیند این خبرا ، یعنی چی می تونه باشه !!؟ هر چی که هست خدا کنه وسط راه گم نشه و البته تغییر ماهیت هم نده ، که به این دومی دوست ندارم خیلی فکر کنم

آمنه

دو در یک

2006-12-07T22:05:00.000-08:00

فرق آدم و الاغ (البته یکی از فرقاش) : الاغه وقتی می فهمه داره توی مسیر بسته دور می زنه ، وای می سّه ، ولی آدما با دور زدن مشکلی ندارند ، بعد از کلّی راه رفتن دوباره می رسند سر جای اوّلشون ، باز هم همون مسیرو ادامه میدن

پی نوشت برای جوونایی که اون دورانو به یاد ندارند : قدیما که الاغا آسیاب ها رو می چرخوندند ، چشماشونو می بستند تا نفهمند که دور می زنند و هر چند وقت یه بار بر می گردند سر جای اوّلشون ، اگه آسیابونا این کارو نمی کردند ملّت سفره هاشون بی نون می مونده
..................................................................................

عاشقی نکشیدی که گشنگی یادت بره ، جمله ی معروفیه . عاشقی رو فکر می کنیم کم و بیش کشیدیم ، ولی کدوم یکیمون تا حالا واقعاً گشنگی کشیدیم ؟! شاید این جمله در مورد ما درست تر باشه که گشنگی نکشیدیم که عاشقی یادمون بره ....... یه توصیه به دوستان عاشقی کشیده ، کمی گشنگی بکشید شاید عاشقی یادتون رفت ! باید تجربه ی جالبی باشه ، به علاوه محکیه برای عاشقی تون ؛ نفسم انگار از جای گرم بلند می شه !!!؟؟

آمنه

سرمایه داری

2006-12-07T22:02:00.000-08:00

وقتی سرمایه ای داری ، همیشه نگران از دست دادنشی ، و سرمایه هر چی بیشتر ، نگرانیت هم بیشتر . یه موقعی خسته می شی از این همه نگرانی ، بی خیال سرمایه داشتن می شی ، یا دنبال سرمایه ای می گردی که نگرانی پشتش نباشه ، یه سرمایه ی بزرگ ، بدون ترس از دست دادنش . مشکل این جاست که راحت به دست نمیاد ، انگار نگران موندن راحت تره

آمنه

طالع بینی

2006-12-07T22:00:00.000-08:00

آدمای زیادی هستند که به طالع بینی معتقدند ، اگر به طالع بینی های مختلف نگاه کنید تا حدی دلیل این مسئله معلوم می شه ، مثلاً طالع بینی های مربوط به هر ماه ؛ آدمای زیادی رو دیدم که وقتی خصوصیات مربوط به ماه تولدشون رو توی یکی از این طالع بینی ها خوندند ، به این نتیجه رسیدند که : نه ، انگار خیلی هم بی ربط نیست ، تا جایی که من دیدم توی این طالع بینی ها برای هر ماهی که باشه ، از متولدین اون ماه کلی تعریف کردند ، خب آدما هم می خونند و فکر می کنند درسته دیگه ، آخه واقعاً خودشون همون جوری که گفته شده آدمای خوبیند ! برای نمونه ، طالع بینی متولدین آذر رو می نویسم . تقدیم به همه ی متولدین آذر ، برای این که به طالع بینی اعتقاد پیدا کنید ! و بعد از اون به این نتیجه برسید که چه آدمای باحالی هستید
آذر : مطلوب دانش
سمبل : اسب با سیمای انسانی
شعار : من می بینم
سیاره : ژوپیتر
عنصر : آتش
شخصیت : راوی
فلز : قلع
سنگ خوش یمن : فیروزه
رنگ محبوب : ارغوانی
تو ای فیلسوف ! خوش بین و شوخ طبعی . فکر باز و قابل تعدیل ، به تو اجازه می دهد خوب قضاوت کنی . حقیقت و عدالت بی نهایت برای تو مهم هستند ، نه ؟ آزادی فردی هم برایت حیاتی است ، حتی اگر در حد آزادی ذهن باشد . همواره خواهان دنیایی وسیع تر در اطراف خودت هستی و دانش چه از کتاب برآید یا سفر ، یک "باید" است . حواست باشد که اصرار در آزادی ، می تواند تن دادن به قیود زناشویی را برایت مشکل کند . از آنجا که در سخنرانی مهارت داری و از آموزش هم لذّت می بری ، شغل مترجمی یا سخنرانی برایت مناسب است . نه؟

آمنه

!!!!!!!الو!!!؟ صدای من میاد؟

2006-12-04T17:55:00.000-08:00

بعضی وقتا قطع و وصل می شه ، یا حتی صدایی نمی شنوی یا فقط انعکاس صدای خودتو ، ولی این به این معنی نیست که صدای تو هم شنیده نمی شه ، یا این که جوابی بهت داده نمی شه ؛ احتمال داره اشکال از گیرنده ی تو باشه ، پس اگر خسته هم شدی ، باز قطع نکن ، صبر کن ، خیلی زود بالاخره یه صدایی می شنوی

.......
نترس
تو تنها نیستی
باور کن
و فراموش نکن
که اگه فراموش کنی ، می پوسه این دل گرفته ؛ اون وقته که دیگه هیچ چیزی نداری ، حتی یه دل گرفته
دلم گرفته و نگرانم که یه وقت بپوسه
و می ترسم ، با این که تنها نیستم
...........
داره صدای اذان میاد
وهیچ صدای دیگه ای نیست
...................
دلم براش تنگه ، خیلی خیلی تنگ ، باید گشادش کنم ، خیلی سخته ، اونم برای من کوچولو
خسته ام ، وهیچ کاری نمی کنم و فکر می کنم که هیچ کاری نمی تونم بکنم ؛ فقط می تونم به آدمای زیادی حق بدم که از دستم ناراحت باشند ، به همه ی آدمایی که بی تفاوت از کنارشون رد می شم ، تقریباً همه ی آدمایی که کلی دوسشون دارم . و کار دیگه ای که ازم بر میاد اینه که توی این مسئله باهاشون همراهی کنم، خودمم حسابی از دستم ناراحت باشم ؛ همین
......
صدایی نمی شنوم ، حتی قطع و وصل هم نمی شه
.......
دیگه حتی صدای اذان هم نمیاد

آمنه

2006-11-28T23:02:00.000-08:00

هو

سلام.

توی پیش دبستانی محمد حسین اومده بودن برای سنجش بینایی بچه ها که گفتن محمد حسین تنبلی چشم داره و باید بره دکتر...

وقتی دیشب رفته دکتر ،دکتره گفته شماره ی چشماش یکیش یک ونیمه و اون یکی دو ونیم...هر دوش هم آستیک مات...دلم براش سوخت...باید از الآن عینک بزنه...هرچند خودش کلی دوست داره عینکی بشه اما دلم خیلی براش سوخت...امیدوارم هر چی زودتر اون چشمای خوشگلش خوب بشه...آخه چشماش ماشاءالله خیلی نازه...حیفه که تا آخر بخواد بره زیر عینک...

ناراحتم براش و اون خوشحاله...

ناراحتم برای محمد حسین...

فاخری

...در دست احداث

2006-11-28T22:34:00.000-08:00

در مورد پست غیبت که دو سه هفته پیش گذاشتم ، توی بعضی از چیزاش نظرم این مدت فرق کرده ، خواستم ویرایشش کنم ، ولی امشب خیلی وبلاگ نویسی کردم و دیگه رمقی نمونده ، اصلاحات اون پست رو به زودی توی همین پست می نویسم ، پس این پست به زودی کامل خواهد شد

آمنه

دو تا حدیث

2006-11-28T22:32:00.000-08:00

دو تا حدیث می خوام بگم که یکیش معرفه و اون یکیش نه خیلی ، ارتباط خاصی هم به هم ندارند
اولیش که خیلی معروفه این که

مؤمن غمش تو قلبشه و شادیش تو صورتش

ما رو که نگفتند خدای نکرده ، غمو مگه آدم تو قلبش نگه می داره !! و شادی رو تو صورتش !!؟ آدم باید جدی باشه و حتی بهتره که یه ذره عبوس ، و حتی شاید بد نباشه که بعضی وقتا تظاهر کنه به غم !!!! و اگر خوشحال بود قایمش کنه ، نکنه که بقیه بفهمند و چیزی ازش بردارند و کم بشه !!!! یا یه سریا پیش خودشون بگند این واس چی انقد خوشه ، دیوونه است!؟

دومیش که خیلی معروف نیست این که

اگر کسی قبل از سلام سؤالی ازتون پرسید ، جوابشو ندید

اگر به این یکی عمل می کردیم احتمالا نباید برامون عجیب بود اگر وقتی تو خیابون از کسی می پرسیدیم ببخشید ساعت چنده ؟، طرف بدون جواب ، بی تفاوت از کنارمون رد می شد ؛ اگر کسی این کارو بکنه اشتباهی نکرده ، ولی برای ما خیلی عجیبه چون حتی تو موردای معمولی تر هم پیش میاد که بدون این که سلام کنیم سؤالی بپرسیم. راستی اگه این دومیه رو تا حالا نشنیده بودید ، ازپیامبره صلی الله علیه

آمنه

بازی درمانی

2006-11-28T22:26:00.000-08:00

چه فایده دارد اگر کودکانمان از نظر هوشی و علمی وضعیت خوبی داشته باشند اگر نتوانند کنار دیگران زندگی کنند ؟
این جمله یا یه چیزی شبیه اینو دیشب پشت جلد یه سری چهل پنجاه جلدی از کتابای پنجاه شصت صفحه ای خوندم . فکر کنم اسم این سری کتابا مهارت های زندگی بود و خوندنشون به والدین بچه های خردسال و مربیان مهد کودک ها توصیه شده بود ، حالا این وسط چه دخلی به من داشت ، دیگه بماند ، ولی به این نتیجه رسیدم که در اولین فرصت بخونمشون . توی هر کدومشون چند تا بازی و شعر و فعّالیت و ... گفته شده بود که هدف از هر کدومشون جا انداختن یه مفهوم خاص برای بچه ها بود ، آزادی ، وفاداری ، صلح ، همکاری و .... خوندن هر کدومشون نباید بیشتر از یه ربع وقت بگیره ، و این خیلی خوبه ، آدم می تونه تو وقتایی که اصولاً تلف می شند بخونتشون ، مثلاً توی اتوبوس ، البته اگه آدم با اتوبوس رفت و آمد کنه
دیشب یه چیز جالب دیگه هم که شنیدم وجود یه رشته ای توی روانشناسی بود ، بازی درمانی ؛ که با بازی های مختلفی که با بچه ها می کنند می تونند بعضی از اختلالات شخصیتی یا نقطه ضعفاشونو از بین ببرند ، خیلی خوشم اومد که چنین رشته ای به صورت تخصصی هست ، و بیشتر خوشحال شدم که شنیدم پارسا داره توی یه دوره شون شرکت می کنه ، و امیدوار که شاید چند وقت دیگه کمتر ازش کتک بخوریم

آمنه

.....از ما که گذشت

2006-11-25T20:50:00.000-08:00

دوباره به این نتیجه رسیدم که کلی چیزا هست که آدما توی بازی های دوران بچگیشون یاد می گیرند ، نه فقط همین که به شدت واضحه ؛ منظورم اینه که کلی چیزا هست که اگه توی بازی بچه ها یاد نگیرند ، دیگه بعیده که یادشون بگیرند ، و این کلی چیزا اصلاً چیزای کم اهمیتی نیستند ، چیزایی که اگه توی بازی هامون یاد گرفته بودیمشون دیگه کلی از مشکلایی که خودمون و دنیامون داریم ، وجود نداشتند، حداقل در این حد شدید .
از ما که گذشت ، ولی باید به فکر بچه ها بود ، و بازی هاشون ، نه فقط برای سرگرمیشون ، برای زندگیشون . فکر می کنم هر آدمی که احتمال می ده که یه روزی بچه ای داشته باشه ، واجبه که به این مسئله فکر کنه ، نه برای سرگرمی ، برای انجام مسئولیتی که احتمال می ده یه موقعی به عهده اش باشه

دیشب بعد از چند وقت فرصتی پیش اومد که با پارسا فسقلی شیطون دو سه ساعتی بازی کنم ، نه فقط برای سرگرمی ، اونقدر کار داشتم که تا فرداش هم سرم گرم باشه ، برای همین برای در رفتن از آنالیز رفتم سراغ بازی ، ولی بعدش بعد از چند وقت تونستم دوباره به این مسئله ی مهم فکر کنم ؛ و در این حین به هردومون به شدت خوش گذشت . صدای خنده هامون تا دور و برای آسمون رفت

آمنه

2006-11-21T10:00:00.000-08:00

نمی دانم ز منع گریه مقصد چیست ناصح را

دل از من، دیده از من، اشک از من، آستین از من

.....شاعرشو نمی دونم

آمنه

....برای دوستی که امیدوارم بخواند ، خدا غول چراغ جادو نیست

2006-11-20T19:35:00.000-08:00

امیدوارم گه گداری به اینجا سر بزنی و اینو بخونی . دوست نداشتم هیچ وقت شرایطی پیش بیاد که بخوام اینا رو بهت بگم . گفتنشون سخته ، چون محکم تر از منی در ایمانت ، و وُسعِت بیشتر از منه ، وسخته آدمی که هنوز وقتش نرسیده که راه بیفته برای یکی مثل تو از راه رفتن حرف بزنه . ولی باید بگم
برای هر آدمی وقت هایی هست که برای یک لحظه ، فقط برای یک لحظه ایمانش شکسته می شه ، و این بدترین اتفاقیه که می تونه توی یه لحظه بیفته ؛ و اتفاقیه که فکر می کنم برای همه ی آدما میفته ، ولی شکستن ایمان یه آدم مؤمن ، حتی برای یه لحظه هم، خرد کننده است برای دیگران ؛ اون شب حرفات خوردم کرد ، همون حرف هایی که خودم زیاد می زنم ، و تا الان یه بغض گذاشته ته گلوم ، از اون بغضایی که ترکیدن بلد نیستند ؛ و فکر کردم ، اگر جای تو بودم ، دوست داشتم کسی برام این ها رو تکرار کنه ، با این که می دونمشون . برات تکراری هستند ، ولی بعضی وقتا یه چیزایی هست که باید تکرار شه ، همون چیزایی رو نوشتم که دوست دارم توی این شرایط بشنوم ، ممکنه یه کم تلخ گفته باشم ، قصد آزارت رو نداشتم ، و یاد آوری اون شب سخت رو، اون جوری نوشتم که دوست داشتم بشنوم ، همون قدر تلخ

شاید اشتباه می کنم ولی به نظرم می شه رابطه ی خدا با بنده هاشو با رابطه ی پدر و مادر با بچه هاشون شبیه سازی کرد ، با یه دقت افتضاح بدی ، ولی این بهترین دقتیه که توی شبیه سازی این رابطه می شه بهش رسید .
یه مادر وقتی بچه اش تازه داره راه میفته ، می ره یه کم دورتر می شینه و دستاشو باز می کنه و به بچه اش لبخند می زنه و می گه بیا ، بچه هه روی پاهاش وایساده و احساس می کنه هیچ نقطه ی اتکایی نداره ، با سختی تعادلشو حفظ می کنه ، اگه قدمه رو برداره افتاده ، اون وقت این وسط مادرش نشسته اون طرف تر و داره بهش لبخند می زنه که زود باش بیا پیشم ؛ ولی هیچ کس فکر نمی کنه چه مادر سنگ دلی ، بچه اش می ترسه و اون داره می خنده ، بچه اش داره میفته و اون دستشو نمی گیره ؛ مادره داره مادری می کنه ، بچه داره راه افتادن رو یاد می گیره . اگه همیشه بغلش کنه چون از تنهایی راه رفتن می ترسه ، هیچ وقت راه نمیفته . یه چیز دیگه هم هست مادره مطمئنه که بچه اش می تونه ، ولی بچه هه اینو نمی دونه ، هیچ مادری از بچه ی چهار پنج ماهه اش نمی خواد که قدم برداره ، وقتی ازش می خواد که می دونه می تونه ؛ و باز هم یه چیز دیگه این که اگه بچه وسط راه رفتنش تعادلش به هم بخوره و زمین بخوره ، اولین کسی که کنارشه و بغلش می کنه و اشکاشو پاک می کنه مادرشه ، همون مادری که تا یه لحظه پیش از اون دور داشت لبخند می زد ، شاید بچه هه هم اینو می دونه ، ولی چرا ماها یادمون می ره ؟
باید راه بیفتیم ، داره بهمون می گه بنده ام بیا پیشم ، راه بیفت ، قدم بردار ، داره بهمون لبخند می زنه ؛ خب این یعنی موقعی رسیده که بتونیم قدم برداریم ، اگه موقعش نشده بود که نمی گفت ، و ما به جای این که فکر کنیم چه قدر خوب که موقعش شده ، به این فکر می کنیم که اون که می دونه که نمی تونم ، مگه نمی بینه ، پس چرا اون بالا نشسته و هیچ کمکی بهم نمی کنه ؟ نمی بینه چه جوری دارم دست و پا می زنم ؟ و اون هنوز داره بهمون لبخند می زنه و منتظره که راه بیفتیم؛ و ما به این فکر می کنیم که اگه زمین بخوریم چی ؟ اگه اشتباه کنیم چی ؟ یعنی می بخشتمون ، یعنی بازم بهمون لبخند می زنه ؟ غافل از این که وقتی بیفتیم اولین کسیه که کنارمونه ، بغلمون می کنه و اشکامون رو پاک می کنه ، همونی که تا یه لحظه قبل از افتادنمون داشت از اون دور بهمون لبخند می زد . خداییش ایجاب می کنه که همیشه بغلمون نکنه ، یه ذره که بزرگ شدیم بذارتمون روی زمین و بگه راه بیفت ، تنهایی ، زود باش ؛ برای این که راه رفتن یاد بگیریم ، و این که بزرگ شیم ؛ خدا داره خدایی می کنه ، مثل همون مادری که داره مادری می کنه
راستی اگه به بچه هه نگاه کنیم ، وقتی از راه رفتن می ترسه داره جلوی پاشو نگاه می کنه ، و وقتی فقط جلوی پاشو نگاه می کنه می ترسه ؛ تا این که سرشو میاره بالا و به مادرش نگاه می کنه ، یه ذره آروم می شه ، بعد بدون این که جلوی پاشو نگاه کنه ، همون جوری که داره به صورت مادرش نگاه می کنه اولین قدم رو بر می داره ، و بعد دومی رو . ما هم همین جوری ایم ، تنهایی وایسادیم یه گوشه و می ترسیم ، چون سرمون پایینه و داریم دور و برمونو نگاه می کنیم ، این که تنهاییم ، این که چه قدر سخته ، و می ترسیم ؛ برای برداشتن اولین قدم باید نگاهش کنیم ، انقدر نگاهش کنیم تا لبخندش یادمون بیاره که حواسش بهمون هست و این که توی نگاهش مطمئن شیم که می تونیم ؛ و آروم تر که شدیم ، بدون این که نگاه از نگاهش برداریم ، فدم اول رو برداریم ، و قدم دوم رو

اینا رو که خودش گفته دیگه

لا نکلّف نفساً الّا وسعها

و اعلموا انّ الله یحول بین المرء و قلبه و انّه الیه تحشرون

پس چرا حواسمون نیست که اگه تکلیفی هست قبلش وسعی بوده ، و این که اگه زمین بخوریم باز هم کنارمونه ؟ در این حد نزدیک که بین ما و قلبمون حائل می شه ؟ و فکر می کنیم اگه اشتباه کنیم روشو ازمون بر می گردونه ؟

آمنه

دلتنگی های بی فایده ی من

2006-11-12T21:15:00.000-08:00

دلم برای کتاب خوندن تنگ شده ، برای فکر کردن هم ، نه فکرای فایده طلبانه ، که ذهنم به اندازه ی کافی باهاشون درگیر هست و بعضی وقتا بیشتر از کافی ، دلم برای فکرای قشنگی که برای به نتیجه رسیدن ، نمی شند ، تنگ شده . دلم برای خیلی چیزا تنگ شده . دلم برای دنیای سه چهار سال پیشم تنگ شده ، نه برای همش ، از یه چیزای خوبیش اونقدر بد دور شدم که الان فقط می تونم حسرتشونو بخورم ، یه موقعی دنبال کارایی که دوستشون داشتم رو می گرفتم ، نه فقط کارهایی که برام مفید باشند ، دلم برای یه ذره دور شدن از این همه فایده طلبی تنگ شده . دلم برای درجا نزدن تنگ شده .
سه چهار سال پیش وقتی تصمیم گرفتم بی خیال تغییر رشته توی پیش دانشگاهی شم و برا ریاضی بخونم ، فاطمه بهم گفت اگه بخوام بعد از لیسانس تغییر رشته بدم باید قبلش یه سره تو جو علوم انسانی باشم .می دونستم راست می گه ، ولی همین که از دبیرستان زدم بیرون ، از جو انسانی هم . دلم برای کلاس مبانی اباذری تنگ شده ، بیشتر از خودش برای این که انقدر برام مهم باشه که بعد از مدرسه خسته و کوفته همت کنم تا گیشا برم . دلم حسابی برای کلاسای دکتر فرید زاده تنگ شده و حسرت می خورم که چرا وقتی سردردام شدید می شد ، نمی رفتم ، فکر می کنم اگه الان اون کلاسا بود با فجیع ترین سردردها هم حاضر بودم برم ، چون بالاخره کم فهمیدن بهتر از هیچی نفهمیدنه ؛ ولی واقعیت اینه که اگه الان اون کلاسا بود کمتر از اون موقع می رفتم ، به همون دلیلی که کلی کلاسای خوب دیگه الان هست و حتی ازشون باخبر هم نمی شم ، چون دیگه تو اون جو نیستم.
دلم برای تاریخ فلسفه تنگ شده ، برای وقتایی که خودمو جای هر کدوم از فیلسوف ها می ذاشتم و سعی می کردم مثل اونا فک کنم تا بفهمم چی می گند ، و حتی برای وقتایی که کمتر می خوندم ولی هروقت نگاهم بهشون میافتاد ، کلی ازشون خجالت می کشیدم که چند وقتیه کم می رم سراغشون ، آره حتی دلم برای وقتی که از کتابام خجالت می کشیدم هم تنگ شده ، دیگه خیلی وقته که از کنارشون بی تفاوت رد می شم.
دلم برای رمان خوندن تنگ شده ، خجالت آوره که وقتی یه نفر از آخرین کتابایی که خوندم می پرسه باید توی سال پیش دانشگاهی دنبالش بگردم . و امتحانای مدرسه هر بدی ای که داشت حداقل بینشون دو سه تا کتاب خونده می شد ، اونوقت الان آخر ترم فقط دنبال اینم که درسامو پاس کنم ، دیگه چه اوضاعی شده که حتی دلم برای امتحانای مدرسه هم تنگ شده

هیچ کدوم از این دلتنگی ها هیچ فایده ای نداره ، هنوز دنبال فایده ام ؛ اگربخوام به این فایده طلبی ادامه بدم هم باز به این نتیجه می رسم که باید دنبال این چیزایی که انقدر دلم براشون تنگ شده رو بگیرم ، الان چیزای کمی اند که بیشتر از این کار برام فایده داشته باشند . باید یه کم وقتمو خالی کنم ، یه برنامه ریزی درست لازم دارم که بیشتر از یه هفته طول نمی کشه ، و یه سری کتاب خوب و کلاس خوب که نمی دونم چه جوری باید پیداشون کنم ، ولی اگه دنبالشون باشم حتما پیدا می شند
باید دوباره شروع کنم

آمنه

2006-11-09T11:32:00.000-08:00

هو

سلام...

اينم از داداش کوچيکه ي ما:

تازه 6 سالش تموم شده...مهارت خاصي هم در آموزش به خواهر کوچيکم(1 سال و دو ماه) داره...ماشاءالله شاگرد از استادش اکتيو تر...

فاخري

چه جوری غیبت نکنیم ؟

2006-11-08T22:30:00.000-08:00

چه جوری غیبت نکنیم ، وقتی هممون بهش عادت کردیم ؟
توی جمع های مختلف چند بار این سؤال مطرح شد و سرش بحثایی کردیم ، یه فرقی که این عادت با بقیه ی عادت های بد داره اینه که یه جمع بهش عادت می کنه ، نه یه آدم . آدمی که عادت داره ناخنشو می جّوئه اگه بخواد این عادتو ترک کنه کافیه با خودش قرار بذاره که دیگه این کارو نکنه و کسی اونو به جوییدن ناخنش دعوت نمی کنه، یه جورایی تشویق و تحریکی برای این عادت از طرف بقیه وجود نداره . ولی خب غیبت این طوری نیست ، یه عادت جمعیه و وقتی یه نفر به این نتیجه می رسه که عادت زشتیه و می خواد ترکش کنه به این راحتی ها نیست. مثل معتادی که از وقتی تصمیم می گیره ترک کنه یه سره دور و برش جنسای جفت و جور هست و به به و چه چه رفیق رفقاش از این جنسای جور ، ترک کردنش غیر ممکن نیست ولی طرف باید خیلی پایه باشه تا بتونه مقاومت کنه .
حالا راه حل چیه ؟ این چیزیه که مدت زیادیه گه گداری یادش می افتم و بعضی وقتا بهش فکر می کنم و به ندرت با یه سری از آدما دربارش حرف می زنم . پس صورت مسئله اینه : فرض کن توی یه سری جمع هایی هستی که توشون غیبت کردن چندان کار زشتی به حساب نمیاد و اصولاً زیاد بساطش پهن می شه ، این وسط به این نتیجه می رسی که کار درستی نیست و با خودت یا با خدای خودت قرار می ذاری که ترکش کنی ، حتی غیبت هم نشنوی . دو روز بعد توی همون جمعی و از قضا بساط غیبت پهن می شه ، تو باید چی کار کنی ؟
چند تا راه به ذهن من رسیده که البته تا حالا هیچ کدوم جواب نداده
اوّل : مثل همه ی اولین راه ها ، راحت ترین راهه ؛ این که اون لحظه اون جمع رو ترک کنی ، ولی این که اصلاً کار راحتی نیست ، همیشه نمی تونی یه جمعی رو هر وقت که دوست داشتی ترک کنی. این جوری کلی از آدما رو از دست خودت می رنجونی (لازم نیست یادم بندازید که وقتی مطمئنی کارت درسته نباید به این فک کنی که یه سریا از این کارت ناراحت می شند، چون فقط قضیه این نیست) ، ترک اون جمع تو رو از محاسنی که آدماش دارند و تو نداری و می تونی ازشون کسب کنی باز می داره (اوه اوه چه کتابی!!) تازه بعدش که مثلاً تونستی غیبته رو ترک کنی ، ممکنه اگه آدم بی جنبه ای باشی بری تو این تریپ که بابا عجب آدم باحالیم من ! و این که این آدما چه قدر مزخرفند و.... این جوریه که از دست غیبت خلاص نشده می افتی گیر غرور.حالا کدوم بدتره بماند. تازه تو اگه خیلی کاردرستی جلوی اشتباه دور و بریات هم بگیر! اگه این راه حل رو انتخاب کنی ممکنه اگه خیلی پایه باشی حتی مجبور شی توی اطرافیانت تجدید نظر کنی ،درستیش بماند ولی خیلی آسون نیست ،ممکنه این تجدید نظر حسابی داغونت کنه ؛ پس این اولین راهو نقداً بذاریم به عنوان آخرین راه حل ، اگه هیچ راهی پیدا نکردیم . پس آخرین کاریه که بهش فک می کنیم.

دوم : این که با هم غیبتی هات بحث کنی و یه جوری اونا رو هم پایه ی ترک کنی ، اگه پایه شدند ، یه راه خوب که فک کنم جواب بده شرطی کردنه ؛ این که قرار بذارید هر وقت پای غیبت وسط اومد و یه دفعه یکی فهمید که بحث شیرین غیبت شروع شده به بقیه خبر بده تا جمع یه سرگرمی دیگه برای خودش دست و پا کنه ، مثلاً یه بازی دسته جمعی که همه رو مشغول کنه ، من پانتومیم رو پیشنهاد می کنم (این شرطی کردن با پانتومیم چند وقتیه قرار شده تو خونه مون برای ترک بحث سیاسی اجرا بشه) . شنیدید که می گند جایی که بچه ای هست گناه نیست ، چون بچه هه حواس همه رو به خودش جمع می کنه و همه سرگرم می شند . تو کلی از جمع ها غیبت یه جور سرگرمیه ، خودم به تجربه دیدم وقتی توی یه جمعی که همه توش پایه ی غیبتند ، یه بچه هم وارد بشه ، آدما معمولا بی خیال غیبته می شند ، چون یه سرگرمی باحال تر پیدا کردند. پس سرگرمی رو باید با سرگرمی جایگزین کرد ، نه با سکوت . بهتر هم هست یه سرگرمی جذاب با یه سرگرمی جذاب جایگزین بشه .( بچه تر که بودیم ، وقتی سر ظهر شلوغ می کردیم ، بهمون می گفتند یه بازی نشستنی بکنید ، تا می گفتیم چی ؟ می گفتند مثلاً اتل متل !!! ولی خدا وکیلی کی تا آخرش می تونستیم اتل متل بازی کنیم؟ تا بزرگترا خوابشون می برد دوباره همون آتیشای قبلیمون رو می سوزندیم )؛ جریان غیبت هم مثل همینه ، مثلاً نباید خودمون رو این جوری شرطی کنیم که هر وقت فهمیدیم داریم غیبت می کنیم به جاش از خوبی های بقیه ی آدما بگیم ، خدایی چندان هیجان انگیز نیست دیگه ، جواب نمی ده

سوم : یه حالت هم اینه که بقیه پایه ی ترک نباشند ، ما هم نخوایم بزنیم بیرون از جمع ، حالا چی کار کنیم ؛ اولاً توی یه چنین جمعی باید حواسمون باشه بحثی رو پیش نکشیم که غیبت ساز باشه ! یعنی حواسمون به حرفامون باشه تا ناخواسته بحث غیبت رو وسط نکشیم . اومدیم و وسط کشیده شد ، حالا چی؟ بعضی از دوستان پیشنهادشون اینه که وقتی دارند غیبت کسی رو می کنند ، ما از اون طرف دفاع کنیم ، چون خودش که نیست که از خودش دفاع کنه ، تازه این جوری می تونیم یه کم از اثر منفی اون غیبت رو بقیه رو کم کنیم. توی این راه حل باید حواسمون به یه چیز باشه ، گاهی این دفاع کردن حساسیت ایجاد می کنه و نتیجه ی عکس می ده ، پس باید توی دفاع کردنمون حواسمون به این باشه و سیاستمدارانه دفاع کنیم ، بعضی وقتا که نمی تونیم با سیاست دفاع کنیم ، حتی ممکنه سکوتمون نتیجه ی بهتری داشته باشه ، یه سکوت معنی دار می تونه یه موقع هایی ناراحتی ما رو از مطرح شدن چنین بحثی نشون بده و اگه برای اون جمع یه ذره مهم باشیم احتمالا خیلی ناراحتمون نمی کنند

چهارم : بعضی وقتا ناچار از شنیدن غیبتی .مثلاً وقتی که یه دوست حسابی از دست یه نفر داغونه و اصلاً حال و هوای خوبی نداره و از قضا بخواد باهات حرف بزنه تا آروم شه، این جور وقتا چی کار باید کرد ؟خیلی راحت به یه آدم داغون بگیم نمی خواهیم غیبت بشنویم و امر به معروفش کنیم که غیبت نکنه و احساس کنیم چه قدر کار درستیم ؟ نمی گم راه غلطیه ، ولی من اصلاً دوستش ندارم . فکر می کنم این جوری اون دوست رو داغون تر کردیم ، این مسئله عصبانیتش رو بیشتر می کنه ، برخورد تند احتمالی ای که با ما می کنه رو می تونیم بگیم به درک ، ولی به نظرم عصبانیتش از اون آدمه هم کلی بیشتر می شه و ممکنه عکس العمل های شدیدی نسبت بهش نشون بده ، این یکی رو نمی تونیم بگیم به درک! پس به نظرم توی چنین شرایطی ناچاریم بشنویم . ولی توی این شرایط بهتره کاملاً منطقی سعی کنیم فقط جاهایی که به نظرمون اون دوست داره درباره ی طرف مقابلش اشتباه برداشت می کنه و اشتباهی حق رو به خودش می ده بهش بگیم ، این جوری احتمالاً اون هم آروم تر می شه . تایید کردن همه ی حرفاش اصلا آرومش نمی کنه ، چون فکر می کنه که حق داشته که انقدر عصبانی بشه و هنوز هم حق داره .

کلاً بعضی وقتا پیش میاد که وقتی مراقب خودمون هستیم که به غیبت نزدیک نشیم ، جایی غیبتی می شنویم ، چند تا راه برای جبرانش به نظرم می رسه ، اولیش که دفاع کردن سیاستمدارانه بود ، دومیش اینه که اگه دیدیم بلد نیستیم درست دفاع کنیم ، سکوت کنیم ، ولی نه سکوت خالی ، سعی کنیم حداقل مقابل خودمون دیگه از غایب دفاع کنیم و جای این رو هم باز بذاریم که جریان رو از دهن اون نشنیدیم پس قضاوت درستی از ماجرا نداریم و ممکنه جریان این طور نباشه که ما می شنویم ؛ در کل سعی کنیم غیبت روی تصور ، احساس و قضاوتی که درباره ی غایب داریم تاثیری نذاره . بعدش هم اگر که می تونیم تقریباً مطمئن باشیم که دیگه غیبت اون طرف رو نمی کنیم و نمی شنویم و اگه می تونیم بهش بگیم ، ازش بخوایم که ببخشتمون ، احتمالاً نمی تونیم ؛ فکر می کنم تو این شرایط خوبه که با خودمون این قرار رو بذاریم که خیلی زیاد براش دعا کنیم ، این جوری هم یه ذره از حقی که ازش زائل شده رو جبران می کنیم (فقط یه ذره ها) و هم برای خودمون خوبه ، یه ذره از تصوری که ازش داشتیم و زائل شده جبران می شه.

یه چیز مهم دیگه اینه که هیچ وقت به بهانه ی معلوم نبودن مرز غیبت ، غیبت نکنیم ، کلاه شرعی هم سر خودمون نذاریم

زیاد پر حرفی کردم ، ولی نتونستم راه حل خوبی براش پیدا کنم . شدیداً دنبال یه راه خوب می گردم ، برای ترک تضمینی غیبت در .... روز.
اگه راه حلی سراغ دارید ، عاجزانه تقاضا می کنم که بگید ، البته احتمالاً این پست انقدر طولانی شده که کسی حال نداشته باشه تا آخر بخونتش ، کوتاه تر از این نتونستم
.....به هر حال اگه نظری دارید ، منتظرم

آمنه

.....معنای زندگی ، حس زیبای دوست داشتن و

2006-11-06T20:00:00.000-08:00

بعد از چند وقت دوباره دارم احساس می کنم زندگی علاوه بر زیبایی معنی هم داره ، این همه قشنگی به هیجانم میاره ، دوست دارم داد بزنم ، بدوئم ، بالا و پایین بپرم ، قهقههه بزنم ، وای ! چه قدر همه جا قشنگه ! دیگه دارم دیوونه می شم از این همه قشنگی.
و معنی زندگی ، این چیزیه که دوباره دارم احساسش می کنم ولی هنوز نمی دونم چیه ، مات و مبهوت موندم و نمی دونم چیه این احساس قشنگی که دارم ، حس می کنم بیشتر از قبل زندگیم با معنی شده ، دوست دارم بیشترش کنم معنی زندگیمو ، همین معنایی که نمی دونم چیه

محبوب من دست هایم را بگیر ، کمکم کن ، کمکم کن تا به یاد بیاورم تو را ، و به یاد داشته باشم تو را ؛ وچشم های نگرانت را ، که همیشه خیره به من نگاه می کنند ، تا شاید لحظه ای به یاد بیاورمت ، نگاهت کنم ، و در این تلاقی نگاه ، تمام زیبایی های دنیا را احساس کنم ، و چه لبخند زیبایی است در این میان ، در میان نگاه های دو آشنا ، تلاقی نگاه بنده ای به حقارت من و خدایی به بزرگی تو . زیبایی نگاه تو همه ی زشتی های نگاهم را جبران می کند و باز هم این همه زیبایی در این تلاقی می ماند .
ای دوست داشتنی ترین ، ای دوست ترین ، کمکم کن تا به یاد بیاورم تو را در آن هنگام که در حضور تو بندگی غیر می کنم. کمکم کن تا به یاد بیاورمت پیش از آن که غیرتت تمام هستیم را بر باد دهد.
کمکم کن تا همیشه به یادت باشم ، که هر وقت فراموشت کردم ، زندگیم از معنا خالی شد و از زیبایی هم .

کمک کن تا ..... آخه خدای ناز من ، من که نباید برات دلیل بیارم که بهم کمک کنی ، خب اگه تو بهم کمک نکنی از کی بخوام ؟ مگه من به جز تو کی رو دارم ؟ تو که همیشه داری بهم نگاه می کنی ، دلت برام نمی سوزه ؟ نمی بینی چه قدر بیچاره ام اگه روتو ازم برگردونی ؟ یه دلیل بیار که کمکم نکنی ، اگه هر کدوم از بدیامو دلیل بیاری ، می دونم که همیشه خوبیای تو از بدیای من بیشتره ، تازه اگه کمکم نکنی ، کی می تونه کمکم کنه ؟ اگه من ندونم تو که خوب می دونی که به جز تو هیچ خدایی ندارم . پس دستامو بگیر و کمکم کن

آمنه

....ربّ اشرح لی صدری

2006-11-01T21:17:00.000-08:00

دیروز توی مسجد بودیم مثلا داشتیم درس می خوندیم ، که سرو کله ی محمدرضا پیدا شد محمدرضا کوچولو که به گفته ی خودش سه و سال و شار ماهش بود ! بعد از این که یه کم باهامون دوست شد ، دوئید رفت از پشت یکی از ستونای مسجد برامون دو تا بستنی عروسکی خرید و پولشم انداخت تو قسمت برادران ! پنجمین بستنی ای بود که اون روز می خوردم ، ولی بیشتر از همشون بهم چسبید ، بستنی خیالی خوشمزه ای بود ، مثل همه ی چیز خیالی های دنیای بچه های کوشولو ، یه مزه ی شیرین خیلی قدیمی . یه کم دیگه برامون خوراکیای خوشمزه خرید ، چند تا هم برامون آهنگ خوند که کلی خندیدیم ، بعد هم شال و کلاه کرد، باهامون خداحافظی کرد و با مامانش رفت........بهش حسودیم می شد ، مثل بقیه ی بچه ها ، به دنیای قشنگی که دارند ، و دلای قشنگشون ، وبه همه ی چیزای قشنگی که دارند و شاید ما هم یه زمانی داشتیم ولی الآن دیگه.......صدای اذان که اومد تازه فهمیدم چه قدر دیرم شده ، سریع زدم بیرون . دو هفته وقت داشتم به این قضیه فکر کنم ، ولی همش ازش در رفته بودم ، نمی دونستم قراره توی اون جلسه ی لعنتی چی بگم ، ترافیک بود و وقت داشتم یه ساعت بهش فکر کنم ، مثلا داشتم فکر می کردم ، هزار تا جمله به ذهنم رسید ، ولی هیچ کدوم مشکلی رو حل نمی کرد ، فقط شاید یه کم آرومم می کرد ، و در عوض طرف مقابلو کلی ناآروم ! و البته گند می زد به کل ماجرا....... تا چند وقت پیش فکر می کردم تونستم این قابلیتو مهار کنم، می تونم وقتی از دست کسی دلخور یا عصبانی می شم خودمو کنترل کنم و زبونمو نگه دارم ، داغ نکنم . یه چیزی به طرف نگم که آتیش بگیره ، و خودم خیلی آروم از کنارش رد بشم؛ چند وقت پیش فهمیده بودم که کامل مهار نشده و بعضی وقتا باید حواسم بهش باشه ، ولی تازه فهمیدم هنوز مثل قبل و به همون شدت این قابلیت رو دارم پس باید همیشه حواسم بهش باشه که به فعلیت نرسه ......... نمی تونستم ، کاملا از توانم خارج بود، نمی تونستم تصورشم بکنم که بتونم آروم باشم و داغ نکنم و منطقی حرف بزنم ، رسیده بودم صادقیه ، مطمئن بودم نمی تونم ، به سرم زد یه زنگ بزنم بگم نمی رم و پیاده شم از همون جا برم خونه ، فکر مضحکی بود ، راننده گفت تا پونکم می رم اگه مسیرتون می خوره ، گفتم پونک پیاده می شم . تا پونک وقت داشتم که یه فکری بکنم ،ولی نمی تونستم خودمو آروم کنم . یاد اون دعاهای حضرت موسی افتادم که موقع ماموریتش از خدا خواست ، خیلی دوستشون دارم . شرح صدر لازم داشتم تا بتونم به خودم مسلط باشم و ماموریته اونقدر برای آدمی مثل من بزرگ بود که لازم باشه خدا برام آسونش کنه (و البته هنوزم لازمه) ، و باید گره از زبونم باز می شد تا بتونم بدون درست کردن سوءتفاهم حرفامو بزنم . فقط یه یادآوری لازم بود ، این که روبروییم فرعون نیست و منم موسی نیستم ، طلبی هم ازش ندارم و ....... یه کم که آروم شدم به این چند سال و همه ی سختی ها و آسونی هاش فک کردم ، و این که اگه اون اتفاق نیفتاده بود، هنوز همه چیز مثل چهارده پونزده سال پیش قشنگ بود یا نه ؟ و این که چرا باید همه ی اون احساسای قشنگ بچگی هامون خراب بشه ؟ ....... تازه فهمیدم چقدر دلم برای اون روزا تنگ شده ، برای کوچه پس کوچه های پونک ، برای همه ی بازیا و شعرای بچگونه ، برای اون دعواها ، قهر و آشتیا ، برای اون خنده ها ........ بالاخره با یه ربع تاخیر رسیدم ، بدون معطلی بحث شروع شد ، خدا رو شکر روند خوبی داشت ، البته به جز یه سری غیبت آدمای مختلف که شنیده شد و البته گفتنشون اصلا لازم نبود . آخرای جلسه ، حرف این پیش اومد که چرا این اتفاقا افتادند ، قضیه ازدید طرف مقابل این بود که مشکل از این شروع شده که اون آدما تو عصبانیت ، سریع عکس العمل نشون میدند و توی عصبانیت چیزایی می گند که آدم به دشمنشم نمی گه ، چند تا شاهد مثال خنده دارم برای این حرفش اورد ، راست می گفت . فقط چند تا جمله توی عصبانیت یه آدم ، این چیزی بود که اون احساسای قشنگ بچه گونه رو خراب کرده بود و کلی چیزای مهم دیگه رو . وقتی اون مثالای خنده دارو می زد ، فهمیدم داشتن چنین خصوصیتی یه کم حالت ارثی داره؛ و وقتی دیدم واقعا همون چند تا جمله این همه چیزو خراب کرده ؛ بیشتر از قبل به این نتیجه رسیدم که واقعا لازم دارم که مراقب خودم باشم و خدا تنها کسیه که می تونه بهم کمک کنه ، توی همون جلسه اگه کمکم نکرده بود ، حرفایی زده شد که می تونست حسابی به همم بریزه

همین الان یاد مهتا افتادم ، راهنمایی که بودم یه بار بهم گفت یه مدت همش این آیه رو تکرار می کرده، ربّ اشرح لی صدری ، بعد از چند وقت که هی تکرار می کرده، صدای مامانشو شنیده بود که این آیه رو خونده الم نشرح لک صدرک؟ و وقتی با کلی هیجان از مامانش پرسیده الان چی گفتی ، بهش گفته که هیچ حرفی نزده
دوست دارم انقدر تکرار کنم که بالاخره جوابمو بده
.....ربّ اشرح لی صدری‌ ، ربّ اشرح لی صدری ،‌ ربّ اشرح لی صدری

آمنه

...چه زيبا

2006-10-30T09:45:00.000-08:00

هو

رابطه ي فرزند کوچک و مادر را ديده ايد چه زيباست؟

...عشق او به مادرش ...هم ازجنس ناز است هم نياز

فاخري

....!!!افطاری مدل دو هزار و شیش؟

2006-10-21T21:10:00.000-07:00

اینم مدل جدید افطاریه ، مدل دوهزار و چند!!! مراسم پر شکوه افطار از نیم ساعت قبل از اذان مغرب شروع می شه !!! و آدمایی که هنوز روزه شون رو باز نکردند !!! بین بقیه گمند ، توی این وضعیت انتظار شنیدن اذان یا حتی اعلامش هم مسخره است ، انگار این جا خیلی وقته که اذانو گفتند ، نیم ساعت قبل از اذان یا حتی بیشتر !!!! پس اگه از دنیا عقبی و هنوز روزه تو!!! باز نکردی ، بهتره تا تاریک شدن کامل هوا صبر کنی تا مطمئن شی که اذان بقیه ی جا ها رو هم گفتند
توی این یه مورد اصلاً افطاری نویی نبود ، کاملاً سنتی!!!!! مثل همه ی افطاری هایی که بهتره یه کم با کلاس باشند ؛ بعد از شام حداقل نصف غذا ها

.....روونه ی سطل آشغال شدند، غذا هایی که می تونستند

این وسط دارم فکر می کنم افطاری دادن چه معنی ای می ده ؟ نمی فهمم ، هر معنی ای براش پیدا کنم با این جور افطاری ها نقض می شه ، اون موقع دیگه نمی شه به چنین مهمونی ای گفت افطاری ، یه نقض غرض احمقانه است که کلی پول براش خرج شده

آمنه

هذیون

2006-10-17T16:10:00.000-07:00

دوست دارم هذیون بگم ، فقط یه مشت هذیون تو مخم می چرخه، ولی خودمم احساس خوبی ندارم که توی این روزا خیلی چرت و پرت بگم ، ولی شاید تب دارم ، خیلی هذیون تو مخمه، نمی تونم ساکت بشینم ، اوّل خواستم هذیونامو توی چند روز قبل تر بنویسم، ولی دیدم احساس خوبی ندارم پس گذاشتم توی چند روز بعد تر بنویسم

امروز رفتیم نمایشگاه قرآن ، کلی چیزای قشنگ دیدیم و یه چیزایی هم خریدیم ، یکی از کادو هایی که باید می گرفتم رو هم گرفتم ، با یه تاخیر یه ماهه؛ بار بزرگی از رو دوشم برداشته شد ! انقدر خوشحال شدم که بعد از دادن کادوئه کلی به طرف پز دادم که دلت بسوزه ، بالاخره این کادوتو خریدم !!!

امشب یه دست بستنی مشتی خوردیم ، به این نتیجه رسیدم که یکی از آدمایی که نمی شناسمش ولی زیاد براش دعا می کنم ، مخترع بستنیه ! احتمالاً تا الان دیگه باید خدا آمرزیده باشدش ، البته اگه به دعای گربه سیاهه بارون بیاد ، هرچند که من هر چی باشم گربه نیستم.

بعد از بستنی ، حرف از بیست سال پیش شد ، و این که اون موقع هنوز زمین از وجود من خالی بوده (چه دوران غم انگیزی)، و بعد مامانم یه ذره از دور و بر به دنیا اومدن هر کدوممون حرف زد و این که چه فرقایی با هم داشتیم ، گفت که من یه ترکیبی بودم از فاطمه و علی ! همون طور که بعد از به دنیا اومدنم کارام نه مثل دخترا بوده نه مثل پسرا !
منم به این نتیجه رسیدم که فاطمه تز بوده ، علی آنتی تز ، و بالاخره من سنتز قضیه! و کلی مقتدرانه به علی گفتم تز و آنتی تز ، هر دو شون از بین می رند ، و اون چیزی که باقی می مونه سنتزه ! توی تز و آنتی تز افراط و تفریط هست ، ولی سنتز چون متعادله باقی می مونه. سنتز بودنم برا خودش عالمی داره ها

چند روز پیش سر شام علی گفت یه بابایی یه خط موبایل خریده هفتاد ملیون (البته تومن)!!!!! برای این که زیادی روند بوده ، 09123456789 ، تو این شرایط ما دوستایی که گوشی های گرون می خرند رو دست میندازیم ! به طور جدی به این فکر افتادم که هروقت توی خیابون به یه تلفن عمومی رسیدم ، یه تماسی با این شماره بگیرم و یه ذره فوت کنم ! به نیت مردم آزاری، یعنی در واقع مرفه بی درد آزاری ، قربتاً الی الله

آمنه

يَا أَيُّهَا الْمُزَّمِّلُ قُمِ اللَّيْلَ إِلا قَلِيلا

2006-10-13T13:36:00.000-07:00

دیشب به طور عجیب غریبی به یاد بعضی از دوستان و آشنایان افتادم (البته بعضی هاشونم اصلاً عجیب نبود !) و به طور عجیب تری بعضی ها رو فراموش کردم ، و صبح که یادشون افتادم کلی از دست خودم حالم گرفته شد
بعد از دعا کردن برای همه ی دوستان و آشنایان ، یاد قرار چند سال پیش افتادم و شروع کردم مثلاً برای همه ی آدمایی که ازشون بدم میاد دعا کنم ؛ یه ذره که گذشت دیدم دیگه هیچ دعایی نمی کنم ، فقط توی ذهنم یه سری اسم می برم و بعد فکر می کنم دیگه از کی خیلی بدم میاد؟! آهان ! فلانی ! من از اینم خیلی بدم میاد! قرار چند سال پیش برای این بود که یه کم از این بد اومدنا کم بشه و یه کم هم بدی های احتمالی (در واقع خیلی احتمالی!) که در حقشون کردم ، جبران شه مثلاً خیر سرم ! ولی این مثلاً دعا کردنه ، یه جور احیا کردن اون بد اومدنا بود ، شب قدریه، نیم ساعت نشسته بودم به این فکر می کردم که از کیا بدم میاد...... بعد هم که به صورت جدی سعی کردم براشون دعا کنم ، دیدم برای یه سریشون هیچ دعایی نمی تونم بکنم ، هر دعایی به ذهنم می رسید با یه سری دعاهایی که برای آدمای دور و برم می کردم تناقض داشت؛ وقتی به این نتیجه رسیدم دیگه یه کمی سکوت کردم ، تازه فهمیدم که دعا کردن برای بقیه ی آدما یه کم جنبه می خواد که من کلاً ندارم...... امشب هم که به این نتیجه رسیدم که اوضاع و احوال از چند سال پیش بهتر نشده که شاید بد ترم شده . حتی نمی تونستم بهشون سلام کنم .این که با دیدنشون و شنیدن صداشون اذیت می شدم که دیگه جای خود داره.
....،اینم ماه رمضون و شبای قدر مائه ، به جای این که یه ذره آدممون کنه

آمنه

2006-10-11T00:42:00.000-07:00

هو

گه ملحد و گه دهری و کافر یاشد

گه دشمن خلق و فتنه پرور باشد

باید بچشد عذاب تنهـــــــــــایی را

مردی که زعصر خود فراتر باشد

تونل وحشت

2006-10-09T03:47:00.000-07:00

هو
اولین و بزرگترین مرکز ترس در ایران:
tarsiran.co.sr
حتماً دیدن فرمایید...
فاخری

...یه خونه ی جدید

2006-10-07T03:02:00.000-07:00

هو

...یه خونه ی جدید واسه خودم ساختم...یه چهاردیواری اختیاری

...اونی که اینجا بودم خود خودم نبودم

...البته فعلاً براش پست نذاشتم ولی می ذارم ان شاءالله

:این هم از خونه ی جدیدم

...آن که بی باده کند جان مرا مست کجاست

mastemahdi.blogfa.com

...اینجا هم البته میام می نویسم ان شاءالله...نگران نشین

فاخری

ماه رمضون ساده !؟ماه رمضون !؟یا ساده!؟

2006-10-05T12:03:00.000-07:00

سفره ی افطار ، نون پنیر سبزی ، بوی آش رشته ی مامانم ، و صدای بابام از توی آشپزخونه که : آمنه ،خامه هم می خوری ؟..... و قرار اوّل ماه رمضون که مثلاً امسال یه ذره کم پرخوری کنیم و افطاری ساده بخوریم . اصلاً همه اش تقصیر این دست پخت مامانمه که همیشه ما ها رو گول می زنه ، وگرنه مگه سر قرار موندن برای ما ها کاری داره؟
ماه رمضونمون خیلی ماه رمضون بود که به برکت جر و بحثای بین افطار و سحر سر خوراکی ها با والدین محترم دیگه نور علی نور شده ، مسلماً بد جوری هم مورد رضای خدا قرار می گیره ، دیگه تو این ماه رمضونیه اساسی سنگ تموم گذاشتیم .
از قرار اوّل ماه رمضون همین جر و بحثا مونده و بس ، وگرنه که ما و کم خوری !؟ (یه مثال جدید از واو مباینت) جالب این که آخر همه ی این بحثا به این جمله ی معروف ختم می شه که : "ما که از پس هر کی بر بیایم از پس این دختر بر نمی یایم." و با وجود این که این جوری توی بحث حرف آخرو می زنم ، بعد خودم به صورت داوطلبانه و خود جوش اقدام به امر شریف پرخوری می کنم ! فقط آزار دارم که باهاشون بحث کنم ، بالاخره اینم یه جورایی از مستحبّات مؤکّد این ماهه .
تقصیر خودشونم هست دیگه ، بعد از بیست سال یادشون افتاده بچه شونو لوس کنند ، یکی یه دونه شدن اصلاً دلیل خوبی نیست که محبتی که به سه تا بچه داشتند رو گولّه کنند رو یکی ، آخه مگه یه آدم چه قدرتحمّل داره ؟ تازه خب اون دو تای دیگه که نمردند ، خب حسودیشون می شه دیگه

آمنه

جهاد

2006-10-05T12:00:00.000-07:00

وَإِذَا أُنْزِلَتْ سُورَةٌ أَنْ آمِنُوا بِاللَّهِ وَجَاهِدُوا مَعَ رَسُولِهِ اسْتَأْذَنَكَ أُولُو الطَّوْلِ مِنْهُمْ وَقَالُوا ذَرْنَا نَكُنْ مَعَ الْقَاعِدِينَ ، رَضُوا بِأَنْ يَكُونُوا مَعَ الْخَوَالِفِ وَطُبِعَ عَلَى قُلُوبِهِمْ فَهُمْ لا يَفْقَهُونَ ....... وَجَاءَ الْمُعَذِّرُونَ مِنَ الأعْرَابِ لِيُؤْذَنَ لَهُمْ وَقَعَدَ الَّذِينَ كَذَبُوا اللَّهَ وَرَسُولَهُ سَيُصِيبُ الَّذِينَ كَفَرُوا مِنْهُمْ عَذَابٌ أَلِيمٌ

مي ترسم ، نمي فهمم ، فرار مي کنم ، بهونه ميارم ، ولي جهاد نمي کنم .......... مي ترسم ، مي ترسم ، خيلی مي ترسم ........ کاش مي فهميدم ، اين جوري شايد ديگه نمي ترسيدم ........... شايد همين بهونه ي منه ، نفهميدن ......... کاش کمکم می کرد تا بفهمم، کاش بهونه هه رو از دستم می گرفت ، کاش ، کاش ، کاش........ نشسته ام و فقط کاش کاش می کنم ، نشسته ام و فقط بهونه می گيرم ، ولی تا وقتی نفهمم ، واقعاً نمی تونم کاری بکنم ، آخه وقتی نمی دونم چی کار بايد بکنم ، خب چی کار بايد بکنم ؟........ آخه هنوز ذهنم خسته است ، اينم يه بهونه ی ديگه........... نشسته ام و فکر می کنم چرا کمکم نمی کنه ، بهونه کم بود ، کفر هم می گم ، اون ، کمکم می کنه ، و من ، يه گوشه نشسته ام و کمکشو پس می زنم و بعد هم بهش غر می زنم که چرا کمکم نمی کنی ، مثل يه بچه غرغروی بی خاصيت ، و بعد از همه ی اين چيزا ، وقتی صدام می کنه ، رومو برمی گردونم که مثلاً باهاش قهرم ، بازم نازمو می کشه و دوباره صدام می کنه ، و من ، باز هم ......... و بعد از همه ی اين حرفا فکر می کنم پس چرا نمی فهمم ، پاک يادم رفته که خودش چی گفته بود

يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا إِنْ تَتَّقُوا اللَّهَ يَجْعَلْ لَكُمْ فُرْقَانًا وَيُكَفِّرْ عَنْكُمْ سَيِّئَاتِكُمْ وَيَغْفِرْ لَكُمْ وَاللَّهُ ذُو الْفَضْلِ الْعَظِيمِ

هنوز می ترسم ، از همه چيز می ترسم به جز اون چيزی که بايد ازش بترسم ، و هنوز اين جا نشسته ام و فکر می کنم که چرا نمی فهمم

آمنه

......من، پاییز،رمضان و خدایی که

2006-09-28T01:47:00.000-07:00

ناسلامتی پاییز شروع شده ، و ماه رمضون هم . این دو تا باهم ، اون وقت ، من ، دیگه حال خودمم داره از خودم به هم می خوره ، بقیه که جای خود دارند ، همین جوری پیش برم چند وقت دیگه ، تو خونه هم .... دوست ندارم اوضاع این جوری باشه ، دوست دارم چند وقتی نباشم تا حداقل اون چند وقت اوضاع این جوری نباشه . ولی خلوت کردنم مثل خلوت کردن اون زاهدیه که از ترس گناه گوشه نشینی می کرد ، وقتی برگشت ، با یه نگاه ..... نبودنم مسئله هه رو حل نمی کنه ، حتی صورت مسئله رو پاک نمی کنه ، با خلوت کردن از دست مسئله هه در می رم ، حتی نمی تونم فراموشش کنم ، اونقدر ذهنمو مشغول کرده که هر چه قدر تند بدوئم ، اون بازم دنبالم میاد . نمی تونم حلش کنم ، دوست دارم فرار کنم، هرچند که می دونم این جوری هیچ چیزی درست نمی شه....... وقتی این همه اتفاق میفته که هر کدوم تنهایی می تونه هر آدمی رو آدم کنه ، و تو مقاومت می کنی ، انتظار داری بتونی مسئله ای رو حل کنی؟

.......مثلاً قرار بود دیگه پرحرفی نکنم

آمنه

.....و خدایی که در این نزدیکی ست

2006-09-28T01:40:00.000-07:00

يه امتحان سخت ، يه شاگرد ضعيف با کلي ادّعا ، عقربه های ساعت که تند تند دنبال هم می کنند ، مسئله ای که ده بار روخونی می شه ، فکری که دیگه کار نمی کنه ، مراقبی که توی کل سالن امتحان قدم می زنه ، نگاهای مراقب به برگه ی هنوز سفید ، و حالا اضطراب : بالا رفتن ضربان قلب ، عرق شدید ، لرزش دست ، تکون دادن پا ها ، صدای پای مراقب ، نگاهاش به برگه ی سفید امتحانی ، بلند شدن صدای نفس هاش ، پایین اومدن فشار ، یخ کردن بدنش.........نگاهش به ساعت می افته ، و حالا ترس: ترس از تموم شدن وقت ، ترس از حل نشدن مسئله ، ترس از این که بقیه هم از عرق روی صورت و لرزش دست و تکون پا ها و صدای نفساش با خبر شند و از برگه ی هنوز سفیدش، ترس از بقیه ، این که بفهمند چه قدر مضطربه و چقدر ضعیف ، و مهم تر از اون ترس از این که مجبور شه قبول کنه که تا این حد ضعیفه ، ترس از این که مجبور شه از بغل دستیش کمک بخواد ،.......ولی کاش می شد، تنهایی نمی تونه ، کاش کسی بهش کمک کنه ، اگر می تونست از بغل دستیش بپرسه ، اون حتماً جوابو می دونه ، فقط یه کمک کوچولو ، یعنی ممکنه ؟! ......... یه لحظه صدای منظم قدمای مراقب قطع می شه و مراقب با صدای بلند : "بچه ها از الان به بعد مشورت آزاد . به هم کمک کنید ، مسئله ها حل خواهند شد." .........سریع مسئله اشو به بغل دستیش نشون می ده ، وفکر می کنه اون حتماً می تونه حلش کنه ، حتی خودشم تو شرایط عادی می تونست ، فقط الان یه کم مضطربه وگرنه حتماً می تونست ، نباید مسئله ی سختی باشه. بغل دستیش بعد از خوندن مسئله هه ، سرشو بالا می آره و به صورت خیسش نگاه می کنه ، فقط همین ، و سکوت ............_ خب ، چی شد ؟ ...._ هیچ چیزی به ذهنم نمی رسه ، فقط انگار تو بد مخمصه ای گیر کردی ......................عرق روی پیشونیش یخ می زنه ؛ انگار راستی راستی زیادی سخته ، دیگه ابداً فکرش کار نمی کنه .... مسئله بدون حل می مونه و برگه سفید سفید ............ سالن خالی می شه ، فقط یه نفر مونده ، یه نفر که تازه همین امروز فهمیده چه قدر ضعیفه ....... امتحان تموم شده و هنوز روی صندلیش نشسته ، می دونه که نمی خواد دیگه از هیچ کس کمک بخواد ، ولی ، ولی هنوز هم منتظر کمکه و امیدواره که کسی دستشو بگیره و بلندش کنه ،......شاید باید از کس دیگه ای کمک می خواست ، بغل دستی ها اصولاً بیشتر از بقیه بهت کمک می کنند ولی همیشه نمی تونند کاری بکنند ، بعضی وقتا نگاهای ترحم آمیزشون بیشتر از هر چیزی داغونت می کنه و بعد از یه مدت به این نتیجه می رسی که انگار واقعاً اوضاع خیلی افتضاحه، و این جاست که مسئله حل نشده می مونه و برگه سفید

آمنه

......نمی فهمم چرا آدما اینو نمی فهمند

2006-09-23T17:57:00.001-07:00

، وقتی کسی می خنده ، لزوماً حالش خیلی خوب نیست

.و وقتی کسی گریه می کنه حالش از یه حدی بد تر نیست

آمنه

......من اومدم

2006-09-23T17:50:00.000-07:00

دوباره می نویسم ، مشکلی بود که نمی ذاشت راحت بنویسم ، پنجاه درصدش حل شد ، و پنجاه درصد مابقی هم به امید خدا حل شدنی ست

.دوباره زیاد پرحرفی خواهم کرد ، ولی احتمالاً نه به اندازه ی گذشته

همین

آمنه

...يه چيز خيلي مهم اين وسطا گم شده

2006-09-19T15:08:00.000-07:00

هو
در مورد جريان شهادت مادرمون زهرا سلام الله عليها دنبال يه چيز مبهم بودم...نميدونستم چي فقط ميدونستم که به ما تمام مطلب رو نفهموندن...يه چيزي اين وسط گم شده بود...بجز مزارش که معلوم نکردن کجاست ما ها نفهميديم چرا؟...چرا؟!
جدي جدي چرا؟چرا نگفتن کجا؟چرا شبانه؟چرا؟
يه ذره تشنه شده بودم...هر جا کوچکترين چيز مربوطي مي ديدم مي ذاشتمش تو جيب جلويي مغزم...
سري پيش که رفتيم مشهد(که انشاءالله فردا هم خواهيم رفت)توي کتابفروشي حرم آقاهه ي فروشنده يه کتاب بهم نشون داد به اسم فدک...خطبه ي حضرت رو خواسته بودم...چند شب پيش خوندمش...غوغا کرده بود...نويسنده رو نمي گم ها...!حضرت زهرا...حضرت امير...
وقتي داشتم حرف هاي حضرت امير رو مي خوندم احساس کردم اگر تا قيامت هم گريه کنم از اين داغ به آخر نمي رسه...
البته روي خود کتاب من نقد دارم و يه جاهايي از يه روايت هايي استفاده کرده که با عقل من جور در نمياد...مي خوام به اولين آدم پُري که رسيدم در اين مورد باهاش بحث کنم...
ولي مهم نيست...من بحثم سر خطبه ها و محاجه هاي حضرت امير و حضرت زهراست...
اگه نخوندين اين ها رو حتما بخونيد...اگر کسي در اين مورد اطلاعاتي داشته باشه خوشحال ميشم منّت بنهد...
فاخري

!!!...يا ايها الذين آمَنوا، آمِنوا

2006-09-17T09:23:00.000-07:00

هو
پنجشنبه اولين سالگرد وفات پدر بزرگم بود(پدر پدرم)...روحاني بود...عمو علي ام هم بعد از وفات ايشون به احترامش ملبّس شد...آخه قبلش با لباس عادي رفت و آمد مي کرد...خيلي اين لباس بهش مياد...کلي کيف مي کنم وقتي توي اين لباس مي بينمش...اون شب تا صبح نشستم باهاش بحث کردم...مامانم داشت به عمه فاطمه ام مي گفت« اين يه نفر رو مي خواد که همه اش باهاش حرف بزنه؛مصطفي هم اينطوريه،وقتي مي رسه به علي آقا يه چيز هايي ميگه که اصلا آدم نمي فهمه...»
فرداش عمو علي ام داشت عين مرحوم کافي روضه مي خوند!...مثل يکي از نوارهاش...
يه حديث اون وسط ها از امام صادق عليه السلام خوند که خيلي برام جالب اومد...بعدش رفتم کاملش رو ازش پرسيدم:
«انّ المؤمنَ اشدُّ مِن زُبَر الحديد؛
انَّ الحديدَ إذا أُدخلَ في النار تغيَّر،
و إنّ المؤمنَ إن قُتِـلَ ثمَّ نُشِرَ ثم قُتِل،
لم يتغيّر قلبُه»
«همانا مؤمن از تکه ي آهن شديد تر و سخت تر است؛
همانا که آهن وقتي وارد آتش مي شود تغيير مي کند،
و همانا مؤمن اگر کشته شود،سپس زنده شود،سپس کشته شود،
هرگز قلبش تغيير نمي کند.»

و يه حديث هست که دکتر تلوري خيلي روش تأکيد داره...وقت هايي که ما رو مي بره کوه قسمت اول اين رو ميگه:
«المؤمن کالجبل الراسخ ، لا تُحَرِّکه العواصف.»
«مؤمن مانند کوه راسخ است، که باد هاي تند او را تکان نمي دهند.»
خيلي برام جالبه...اون وقت ماها تب مي کنيم عقايدمون عوض مي شه...!!!
فکر کنم اين همون درجه ي يقين باشه...
حاج آقا فلاح مي گفت:
يه بار امام داشتن نماز جماعت مي خوندن و يه عده (فکر کنم از شاگرداشون)بهشون اقتدا کرده بودن...امام 4 رکعت رو 3 رکعت مي خونن...بعد از نماز شاگرداشون مي رن ميگن آقا 3 رکعت خوندين...امام مي گن نه من 4 رکعت خوندم...هي از بقيه اصرار و از امام انکار...دوباره چند ساعت بعد شاگرداشون دلشون نمياد ميرن ميگن آقا باور کنيد شما 3 رکعت خوندين...اين همه آدم مي گن شما 3 رکعت خوندين...امام مي گن من 4 رکعت خوندم...هر کي فکر ميکنه 3 رکعت خوندم دوباره بخونه...من 4 رکعت خوندم...
حتي شک هم نمي کنه...به اين مي گن يقين...
همين امامه که وقتي داره برمي گرده ايران ازش مي پرسن چه حسي دارين؟ ميگه هيچي، اگه همه ي اينه من رو لعنت هم مي کردن هيچ فرقي برام نداشت...
اين يعني ايمان...
خيلي برام حديث جالبي بود...
اين آ خدا هم حق داره بگه «يا ايها الذين آمَنوا،آمِنوا!»...

فاخري

...يا امام الرئوف

2006-09-12T13:20:00.000-07:00

هو
چند وقتيه خيلي قبطه مي خورم به آدمايي که زمان پيامبر اعظم صلي الله عليه و آله و سلّم بودن و با ايشون رابطه ي معنوي داشتن...چند تا داستان توي داستان راستان چند روز پيش خوندم که به مساعدت حافظه ي نازنينم الآن يادم نمياد که چي بودن ولي يادمه که هي منو ياد اين چيزها مي انداخت...امروز هم توي يه کتاب ديگه خوندم که يه روز يه نفر زمان حکومت حضرت رسول مياد پيش ايشون و موقع صحبت کردن لکنت مي گيره...حضرت رسول هم اون آدمه رو بغل مي کنه تا آرامش پيدا کنه و بعد ميگه"هوّن عليک"...يعني به خودت آسون بگير؛‌"لستُ بِمَلِکٍ"...من پادشاه نيستم...واقعا تشنه ي رأفتشونم...
ياد "امام الرّئوف"، امام رضا عليه السلام و الصلوات، افتادم...دلم براي حرمش تنگه...من نتونستم حرم به اون عظمت رو توي قلب به اين تنگي جا بدم؛ ولي همون"امام الرئوف العطوف" ،همون "وارث موسي الکاظم" ، همون عموي بزرگوار،اين قلب حقير رو توي حرم خودش گم کرد...دلم نمي خواد بفهمم قلبم کجاي حرمش افتاده چون اگه پيداش کنم ممکنه يه وقت برش دارم...دلم براش تنگه...
.
.
.
پي نوشت:چند ساعت بعد از اينکه اين پست رو تايپ کردم زنگ زدن بهم براي اردوي مشهد ورودي ها...انشاءالله خواهم رفت...الکي نيست که بهشون مي گن "امام الرئوف"...

فاخري

!!!...جلّ الخالق

2006-09-12T13:04:00.000-07:00

هو
امروز داشتم با فاطمه خدايي حرف مي زدم...يکي از بچه هاي روشنگر که شيمي شريف قبول شده...6-7 تا از بچه ها ميان شريف...حميده بيطرف هم که روي مولکول هاي آب کار کرده بود (با رتبه ي 95) ميره برق...2 تا ديگه شون هم م.شيمي و يه دونه فيزيکي...خيلي جالب اينکه يکي از بچه ها با رتبه ي 2800 هيچي قبول نشده...!!!چون معماري و عمران واينجور چيزا مي خواسته...جلّ الخالق...!!!
ديروز با یکی از بچه ها بحث سر المپيادي ها بود که وضعيت واحد گيري هاشون چجوريه...من نمي دونم چرا بچه ها اينقدر المپيادي ها رو تحويل مي گيرن...البته مي دونم ها؛ولي حداقل اگه تحويل مي گيرين همه شون رو تحويل بگيرين...اي خدا...بابا جان خوب منم المپيادي ام...چرا هيشکي منو تحويل نمي گيره...چرا ترم اول من واحد هاي اختصاصي نداشتم...خوب آدم اينجور وقتها کمبود محبت مي گيره...بعد مي گن چرا جوون هاي امروز افسرده ميشن خودشون رو ميکشن...خوب منم المپيادي ام...بابا جان! من دوم راهنمايي، رتبه ي سوم المپياد عربي منطقه 5 رو آورم...منم المپيادي ام(فرياد)...
.
.
.
واي...ديشب خبر زن گرفتن داداش فائزه عمادي رو شنيدم و طبيعتاً خوشحال شدم...امشب هم فهميدم زنش کيه...و اون کسي نبود جز : ( بابّا را با...بارا بارا)

زهرا عمادي،دختر عموي نازنين فائزه عمادي...و من امشب هيچ کاري بلد نبودم جز شاخ در آوردن...آخه من موندم تو کار خدا...زهرا عمادي رو چه به...اي بابا...طبيعتا هيشکي حرف منو نمي فهمه بجز کسي که فقط يکي دو ساعت با زهرا بوده باشه...واي...اصلا نمي تونم تصورش رو هم بکنم که زهراعمادي با ...نه اين امکان نداره...

فاخري

.......شاید آخرین پُست

2006-09-09T11:20:00.000-07:00

حسابی خسته بودم، خستگیم در شد. باز هم باید خستگی در کنم ، چند وقتی چیزی نمی نویسم، تا وقتی که شاید اوضاع بهتر شه، تا اون موقع حوصله ی کامنت گذاشتن هم ندارم، حتی برای شما، کله پوک عزیز! حتی اگر بخوام هم نباید بنویسم، برام خوب نیست ، این چند وقتم که شورشو در اوردم، خسته شدم از این همه پرحرفی.

گنجیشک لالا، سنجاب لالا

آمد دوباره مهتاب، لالا
لالالالایی، لالالالایی
گل زود خوابید، مثل همیشه
قورباغه ساکت، خوابیده بیشه
لالالالایی، لالالالایی

...........خوابم میاد

بیشتر از همیشه محتاجم به دعا، برای شفام دعا نکنید که ... خودتون می دونید چرا دیگه

آمنه

چرا خدای هیچ دینی...؟

2006-09-08T02:00:00.000-07:00

!میخوام راجع به معروف ترین خدای تاریخ بگم...خدای ادیان
دقیقتر بگم میخوام از خدایی حرف بزنم که براش موجودیت غیر مادی تعریف

.شده

این خدا چه جوریه؟...مهربان ترین مهربانان ، بخشنده ترین بخشایندگان ، دانا

...ترین دانایان و

آدما ذاتن همه این ویژگی ها رو خیلی دوست دارن ، یعنی اینا رو خوب و

ضداشون رو بد تعریف میکنن...هیچ آدمی انتظار نداره که خداش ظالم باشه یا

مثلاً چیزی رو که مخلوقش میفهمه نفهمه...انتظار داره که خداش همه چیز رو

بدونه حتی اونایی که خودش نمیدونه پس طبیعیه که آدما موجودی رو همیشه

بپرستن که هیچ نقصی نداشته باشه و هیچ وقت اشتباه نکنه و به طور کلی اون

. جوری باشه که بتونن قبولش داشته باشن
نهایتاً این که مکتبی میتونه همیشه مورد قبول مردم باشه و مقطعی نباشه که در

.درجه اول حرفاش از جانب کسی باشه که هیچ ایرادی بهش وارد نباشه
یه جورایی یعنی آدما دین رو قبول کردن چون قبلش قبول کردن که حرفایی که

میزنه میتونه مال کسی باشه که همه ویژگیهای دلخواه اونا روداره...یعنی از یه

جایی به بعد آدما حرفای پیامبرشون رو میپذیرفتن چون قبول کرده بودن که اونی

که این حرفا رو میزنه واقعاً خالقشونه و دیگه هر بار به این فکر نمیکردن که آیا

...این حرفا همشون کاملاً با عقل اونا جور در میاد یا نه
اما من میخوام بگم چرا وقتی آدما به این نتیجه میرسن که خالقی هست و میان
براش ویژگی تعریف میکنن یا اینطوری بگم که داشتن یه ویژگیهایی رو براش
معقول میدونن ، به این فکر نمیکنن که شاید اونیکه اونا رو خلق کرده خواسته

که اونا این جور خصوصیات رو دوست داشته باشن ، نه این که صرفاً اون

.قراره همون طوری باشه که مخلوقاش دوست دارن
خدای آدمای دیندار فقط یه انسان کامله...یه آدمی که تو همه خصوصیات و

! ..............استفاده ازهمه قابلیت های انسانی به کمال رسیده

آناهیتا

.......خستگی غیر منتظره

2006-09-06T23:55:00.000-07:00

فکرم خسته است ، نه خسته از زیاد فکر کردن، خسته از زیاد فکر نکردن. دارم می رم سفر. شاید توی این چند روز یه کم خستگی در کنه، باید توی این در شدن خستگی کتابای نصفه کاره ی تابستون و قبلش تموم شند ،شاید کتاب خوندن و....تنها راه های موجود و در دسترس باشند، و مسافرت که یکی از بهترین اتفاقای دنیاست،یه چیزی مثل تولد.....دارم هذیون می گم؟! از اوّل که گفتم خسته است، انقدر خسته است که دیگه حرجی بهش نیست ، هر چند انگار قبلش هم حرجی بهش نبوده

چند روز پیش کلی حالم خوب بود، وقتی کسی ازم می پرسید خوبی یا نه ، می گفتم انقدر خوبم که بعید می دونم تا کلی وقت دیگه حالم بد بشه، مگر این که یه اتفاق خیلی بدی بیفته؛درست نمی دونم کِی ، ولی انگار اون اتفاقه افتاده،هر چند که دوست نداشته باشم بهش فکر کنم . دیگه حالم خوب نیست،خسته ام، باید از این شهر بزنم بیرون ،باید یه کم خستگی در کنم، باید بهش فکر کنم ، فکر ، و نه هیچ چیز دیگه ای ؛ فکرم خسته است و باید خستگی در کنه، چه بخواد، چه نخواد

آمنه

..............

2006-09-04T23:30:00.000-07:00

بعضی وقتا بهترین کار اینه که خیلی به موضوع اهمیت ندی و بهش فک نکنی ، کی گفته هر مسئله ای لزوما یه راه حلی داره، شایدم داشته باشه ولی باید اهمیت حل شدن هر مسئله ای متناسب با زمانی باشه که برای حل شدنش صرف می شه ، بالاخره باید حل کردن مسئله هه یه کم اقتصادی هم باشه. و وقتی حل کردن یه مسئله اقتصادی نیست ، یا به زبون خودمونی تر حل نمی شه، بهترین کار اینه که به روی خودت نیاری که چنین اتفاقی افتاده ، به جای این که هی بیخودی بهش فکر کنی؛ چون این جور وقتا همیشه فکر کردنت به موضوع، آخرش می رسه به جالب ترین زمان فعل توی زبون فارسی ، زمان ماضی التزامی! دیگه نمی شه بهش گفت فکر ، می شه حسرت، یه حسرت خوردن احمقانه برای یه موضوع کم اهمیت ، اتفاقی که افتاده و نمی شه تغییرش داد، آره خب مواظب باش دیگه چنین اشتباهی نکنی ولی دیگه حسرت می خوری که چی بشه؟!آره ، بهترین کار اینه که به روی خودت نیاری که چنین اتفاقی افتاده، هر چند که ممکنه دیگران به روت بیارند، مثلا یه دوست بعد از یه هفته ازت بپرسه راستی جریان اون روز چی بود؟ من تازه فهمیدم ، خواستم بگم اگه دوست داری حرفی بزنی،...... و تازه اون موقعه که می فهمی یه نفر دیگه هم از قضیه خبردار شده
دوباره شروع کردم حرف بزنم و کلی اغراق کردم ، مثل همیشه مسئله رو بزرگ تر از اونی که بود کردم، این جور وقتا فقط فاطمه می تونه اندازه ی تقریبی مسئله هه رو تخمین بزنه ، و البته خودم

آمنه

!روانشناس خیالی

2006-08-31T19:45:00.000-07:00

تو جزو اون دسته آدمایی هستی که براشون مهمه که با چه جور آدمایی دوست

بشن...از اونایی که مردمو فیلتر میکنن...فعلاً مهم نیست که تو چه جور آدمی

هستی...مهم اینه که با این همه حساسیتی که داری با چه جور آدمایی دوست شدی

.و میشی

یه کم که توجه کنی میبینی همیشه با کسایی دوست و صمیمی بودی که

یه جورایی همشون آدمای خوب محسوب میشن...کسایی که ویژگیهایی دارن که

.اکثرآدما یکیشم ندارن...کسایی که برای تو دوستای خیلی خوبین

....

حالا همه چیز رو از بالا نگاه کن...چی میبینی؟

این که همه این آدمای خوب که دور و برتن یه فرقایی با تو دارن!اونا همشون

...تقریباً مثل همن،ولی تو

...!تو عقاید اونا رو نداری!...به چیزایی که اونا اعتقاد دارن اعتقاد نداری

....

...این چیز خیلی ذهنتو مشغول کرده...این که چرا اونا این جورین ولی تو نیستی

این که چرا تو بین خودت و اونا فرقی رو نمیبینی که اونا به واسته اعتقاداتشون

...با تو داشته باشن

تو همیشه ، ناخواسته درگیر عقاید اونایی و نمیفهمی که این چیز چه قدر داره

.ذهنت رو ا این که هست آشفته ترمیکنه

......

آناهیتا

بدون شرح

2006-08-27T03:00:00.001-07:00

و اذا قرئ القرآن فاستمعوا له و انصتوا لعلّکم ترحمون ، و اذکر ربّک فی نفسک تضرّعاً و خیفۀً و دون الجهر من القول بالغدوّ و الاصال و لا تکن من الغافلین ، انّ الّذین عند ربّک لا یستکبرون عن عبادته و یسبّحونه و له یسجدون ..... و اصلحوا ذات بینکم و اطیعو الله و رسوله ان کنتم مؤمنین..... انّما المؤمنون الّذین اذا ذُکر الله وجلت قلوبهم و اذا تلیت علیهم ءایاته زادتهم ایماناً و علی ربّهم یتوکّلون ..... اذ تستغیثون ربّکم فاستجاب لکم انّی ممدّکم باَلفٍ من الملائکۀ مردفین ، و ما جعله الله الّا بشری و لتطمئنّ به قلوبکم و ما النّصر الّا من عند الله انّ الله عزیزٌ حکیم، اذ یغشّیکم النّعاس امنۀً و ینزّل علیکم من السّماء ماءً لّیطهّرکم به و یذهب عنکم رجز الشّیطان و لیربط علی قلوبکم و یثبّت به الاقدام...... یا اَیّها الّذین آمنوا اطیعوا الله و رسوله و لا تولّوا عنه و انتم تسمعون ، و لا تکونوا کالّذین قالوا سمعنا و هم لا یسمعون ...... یا اَیّها الّذین آمنوا استجیبوا لله و لرّسول اذا دعاکم لما یحییکم و اعلموا اَنّ الله یحول بین المرء و قلبه و انّه الیه تحشرون ، و اتّقوا فتنۀً لّا تصیبنّ الّذین ظلموا منکم خاصّۀً و اعلموا اَنّ الله شدید العقاب.....و ما کان الله معذّبهم و هم یستغفرون ........ آروم شدم ، آروم آروم آروم

آمنه

هفت نکته ی مهم برای زندگی بهتر

2006-08-20T10:26:00.000-07:00

اول این که صبح اوّل وقت ، موقع بیرون زدن از خونه، کیف و محتویاتشو جا نذاری ؛ و از دم در تا دم آسانسور این جمله رو تکرار کنی که من می خوام برم همکف و نباید دکمه ی طبقه ی نهم رو بزنم ، اگر این جمله ی کلیدی رو نادیده بگیری ممکنه توی آسانسور فکر کنی که اَه ، دوباره ی این آسانسور لعنتی خرابه . و مجبور شی نه طبقه رو پیاده بری پایین.

دوم این که توی خیابون حواست به همه ی چاله چوله ها و دیوار ها باشه تا مشکلی برات پیش نیاد.

سوم این که هر وقت از توی چارچوب یه در رد می شی ، حواست به دستگیره ی در باشه تا یه وقت بهش گیر نکنی . کم ترین ضرر گیر کردن به دستگیره وقتیه که با جیب مانتوت بهش گیر کنی که خب پاره می شه ، و بیشترین ضررش وقتیه که با کوله پشتیت گیر کنی ، اونم وقتی حسابی عجله داری و دو تا پسر دارند از روبروت میاند و تو می خوای قبل از اونا از در رد شی ، که خب بد ضایع می شی.

چهارم این که موقع سوار شدن به تاکسی به این مسئله فکر کنی که اگه راننده تاکسی موقع وایسادن جریمه بشه ، به تو ربطی نداره پس لزومی نداره برای سوار شدن خیلی عجله کنی ، چون در غیر این صورت ممکنه دوباره سرت لای در گیر کنه ؛ کم چیزی نیست، بدترین نوع سردرد همین سردرد ناشی از گیر کردن لای در تاکسیه. البته اگه این اتفاق بیفته تونستی رکورد خودتو بشکنی ، اینم کم چیزی نیست.

پنجم این که موقع پیاده شدن از ماشین به این فکر کنی که عجله ی خاصی نداری و می تونی تا وایسادن نسبتاً کامل ماشین صبر کنی تا یه وقت دوباره پات زیر چرخ گیر نکنه ،اونم یه جوری که نتونی درش بیاری . البته اگه رو صندلی جلو نشسته باشی نیاز جدی ای به صبر کردن نیست ، هر چند که در این حالت هم نباید بی جنبه بازی در بیاری و خیلی زود بخوای پیاده شی، بالاخره این کار هم مشکلاتی داره که این جا وقت نمی شه توضیح بدم.

شیشمی هم دوباره به آسانسور مربوط می شه ، فقط این بار باید حواست باشه که باید طبقه نه رو بزنی ، نه همکفو ، به هر حال بالا رفتن از پله به مراتب سخت تر از پایین اومدنشه ، مخصوصاً بعد از یه روز سخت کاری که تازه همه اش هم به این فکر بودی که توی هر لحظه تمام نکات ایمنی رو رعایت کنی که یه وقت اتفاقی برات نیفته خدای نکرده.

و هفتمی اینه که وقتی خسته و کوفته از این همه فعّالیت می خوای یه ذره دراز بکشی، اوّل فاصله ات رو با دیوار تخمین بزنی ، بعد ولو شی ؛ چون بعد از سردرد در تاکسی ای ، این بدترین نوع سردرده.

اگر هر روز حواست باشه که به این هفت تا توصیه ی مهم عمل کنی ، بعید می دونم تو زندگیت به مشکل حادی بر بخوری ، امتحانش ضرر نداره.

آمنه

......کاش آخر قصه این جا نباشه

2006-08-17T22:45:00.000-07:00

گفت اصلاً حالش خوب نیست ، دکترا جوابش کردند، چند روز پیش دخترش زنگ زد گفت می خواد دوستا رو ببینه، به مامانت بگو یه سر بهش بزنه...... نمی تونم بفهمم،دکترا ازش ناامید شدند، یعنی خودش هم ناامید شده؟ نمی تونم تصورش هم بکنم، توی این دو سال که ...... نمی دونم نونا الان چی می کشه ، یکی دو سال از من بزرگتره ، ماه رمضون پارسال که دیدمش ،بعد از مهمونی به مامانم گفتم دختر بزرگه ی فریبا خانم چند سالشه؟ فک می کردم سنش کمتر از اینا باشه. یه ذره نگام کرد و گفت دختر بزرگش که نیومده بود ، اون نونا بود، من و فاطمه داشتیم شاخ در می اوردیم، مگه یه آدم توی سه چهار ماه چه قدر می تونه پیر بشه؟ مگه چه قدر می تونه سختی بکشه؟..... دلم چه قدر براش تنگ شده ، اون آرامش عجیب غریبش و امیدش به زنده موندن، یعنی هنوز همون جوریه ؟ یعنی این سرطان لعنتی که انقدر زور داره که می تونه همه ی سلول های بدن رو داغون کنه، انقدر قوی هست که تونسته باشه آرامش و امیدش رو بگیره؟ اصلاً نمی تونم تصورش هم بکنم.......توی این چند سال ، هر وقت ما ها رو می دید، می گفت شما ها جوونید ، پاکید، برام دعا کنید که زودتر خوب شم ... دوست دارم گریه کنم ، فقط دوست دارم گریه کنم ، کاش هنوز هم معجزه اتفاق بیفته،یعنی ممکنه؟

آمنه

.....خنده ی تلخ من

2006-08-16T23:00:00.000-07:00

توی این پنج شیش سال ، هر وقت بوش جایی حرفی می زد، کلی به مردم آمریکا می خندیدم ، اونا هم با این رئیس جمهور انتخاب کردنشون! همیشه فکر می کردم به خاطر بلاهت رئیس جمهورشون خجالت نمی کشند؟!
چند وقتیه انگار مردم دنیا دارند به ما می خندند، می تونیم بچه پررو بازی در بیاریم و بگیم مردم دنیا مهم نیستند ، اصل اینه که،یعنی اصل اینه که... ولی واقعاً چی می تونیم بگیم؟ اصل چیه که؟... حق دارند دیگه ، اصل اینه که حق دارند ، ما هم جای اونا بودیم باید می خندیدیم.
تلویزیون رو روشن کردم ، داشت مصاحبه ی رئیس جمهور محبوبمون رو با یه بابای آمریکایی نشون می داد، خودم رو گذاشتم جای یه آدم غیر ایرانی ، خب وقتی حرفاش خنده داره، نمی شه که آدم نخنده. احتمالاً اگه تا آخرش از نگاه همون غیر ایرانیه نگاه می کردم به این نتیجه هم می رسیدم که بابا این ایرانی ها هم عجب تروریستای ابلهی هستند ، حتی نمی فهمند دیگه تو این دوره زمونه تروریست بودن بده ، یعنی یه جورایی اَخه، دیگه آمریکایی های قلدر هم که از اون اوّل به بلاهت تو سیاست معروف بودند فهمیدند که باید تو شعاراشون تا می تونند کلمه ی دموکراسی رو به جای تروریسم استفاده کنند ، حتی اگه منظورشون همون باشه! دیگه این ایرانیا کیند که روی آمریکاییا رو سفید کردند!!..... اِاِاِ طرف هر سؤالی می پرسه به جای این که جوابشو بده ، جواب سر بالا می ده، خب نمی خوای جواب بدی چرا مصاحبه می کنی؟..... این ور یه رئیس جمهور نشسته، اون ور یه مجری یه شبکه ی تلویزیونی؛ و این دو تا عملاً فرقی با هم ندارند، البته اگه خوشبین باشی!! احتمالاًً طرفداراش اینو هم می ذارند به حساب خاکی بودنش و باحالیش،به غیر از این حتماً دور هم که جمع می شند از این حرف می زنند که عجب باحال طرف رو پیچونده و..... طرف می گه سپاه به شورشیای عراقی بمب می ده که عراق رو نا امن کنند، با یه لبخند جالب جواب می ده که خب ما هم از کشته شدن انسان های بی گناه ناراحت می شیم، ولی مگر وظیفه ی آمریکا حفظ امنیت عراق نیست؟ چرا دولت آمریکا به وظیفه ی خود عمل نمی کند؟ تا کی آمریکایی ها در عراق می مانند؟.....!!!!!! نمی فهمم چرا انقدر نازدار بلا بازی در میاره و تو لفافه حرف می زنه، یعنی معلوم نیست که با این جوری حرف زدنش چیزی رو تکذیب نمی کنه؟! یه جورایی تو لفافه داره می گه خب آره می تونیم ، می کنیم، شما که انقدر ادعاتون می شه چرا نمی تونید اونجا رو آروم کنید؟ اصلاً تا کی می خواید اونجا بمونید؟
هشت سال پیش خاتمی گفت بابا برا چی می گید مرگ بر آمریکا؟ مگه با مردم آمریکا مشکلی دارید که نفرینشون می کنید؟ حساب مردم امریکا رو از دولتشون جدا کنید... همه ریختند سرش !! حتی اگه کلی تریپ مسلمونی هم به قضیه نگاه کنی می بینی کلی مسلمون تو همون آمریکا هست، دیگه آدمای خوب بقیه ی دین و مذهباش بماند، ولی این که یه نفر بیاد بگه ربطی نداره که این آدما رو نفرین کنید و ... کفر گفته،.........اون وقت الآن احمدی نژاد با کلی احساس باحالی میاد می گه ما حساب مردم اسرائیل رو از دولتش جدا می دونیم، ما نفرتی از مردم اسرائیل نداریم، فقط باهاشون یه کم اختلاف عقیده داریم..... نمی فهمم ، خب حتما دوره زمونه عوض شده، خیلی سعی نمی کنم، به هر حال نمی فهمم، خیلی هم مهم نیست ، حتماً دوره زمونه که عوض می شه این جوری می شه.
البته طرف یه سؤال پرسید که خوب جوابشو داد، جدی دارم میگم، وسط اون همه جواب بی ربط به سؤالا، یه جواب درست ، واقعاً تشویق لازم داشت، جای فاطمه خالی بود؛ مسخره نمی کنم، جدی می گم، اگه حزب اللهی بودم تکبیرم می گفتم با این که نمی تونم مثل اونا قبولش داشته باشم و البته مثل هیچ کس دیگه ای.

از خودم وقتی حرفای سیاسی می زنم ، بدم میاد؛ ولی بعد از نود و بوقی نشستم پای حرفاش تا ببینم چی می گه ، که شاید بی خودی باهاش چپ شده باشم، تمام سعیم رو هم کردم که بی طرف گوش کنم، خیلی ضد و نقیض حرف می زد، چند

......جا یه دفعه فکر کردم اگه الآن طرفش این جوری جوابشو بده

آمنه

سحر آمدم به کویت که ببینمت عیانی

2006-08-12T08:30:00.000-07:00

فاطمه بهم گفت قبول داری توفیق نداشتن هم برا خودش مسئله ایه؟ خب منم قبول داشتم، ولی وقتی یکی دیگه اینو بهم گفت بیشتر حالم گرفته شد، جدای از این که کلی برنامه ریزی کرده بودم و.... فکر این که توی این چند سال حول و حوش همون چند روز کلی اتفاقای مضحک می افته و هر بار نمی تونم برم..... خب به جز توفیق نداشتن چی می شه بهش گفت؟ مریم بهم گفت خیلی آدم بی شوری هستی ، سه روز تنها بودی ، یه زنگ نزدی بیای اینجا ، اصلا به روی خودت نیاوردی، ما رو باش که فکر می کردیم تو هم رفتی.....نمی دونست این چند روزه حال و حوصله ی خودم هم نداشتم، اگه به خودم بود ، می رفتم یه جایی که خودمم نبینم،یه جوری که خودم هم فک کنم منم رفتم! مشکل اصلی این جاست که این جور وقتا هیچ وقت به خودم نیست

آمنه

......آخر قصه

2006-08-04T15:13:00.000-07:00

سه سال گذشته و اصلا نمی دونم چقدر از اون مهلته مونده ، ولی انگار نزدیکه . نمی دونم چه جوری ،ولی برام مهمه ، چه جوری تموم شدن یه قصه به اندازه ی کل قصه مهمه ، حداقل برای من که این طوریه . ولی حالا مگه کل قصه چی بوده که آخرش بخواد چی باشه ، قشنگ تموم شدن برای قصه های قشنگه ، اونم نه برای همه ی قصه های قشنگ ، برای قشنگ تموم شدن یه قصه باید کلش رو قشنگ نوشت ، ولی وقتی کل قصه داره تموم می شه دیگه....حداقل تا حالا دو بار بهم مهلت داده که قصه هه قشنگ بشه ، خب نشده دیگه ، اگه قرار بود بشه

......که تو این نوزده سال

چند روز پیش تو خونه حرف مهلت اول پیش اومد ، مامانم گفت اصلا هیچ وقت براش دعا می کنی ؟ حواست هست اگر اونقدر زود.....آره ، اصلا حواسم نیست، فقط هر چند وقت یه بار ممکنه یه اتفاقی بیفته که یادش بیفتم ، این که اگه اونقدر زود نمی فهمید .....تصور مردن یه بچه ی یه ماهه، دیگه به اون یه ماه که نمی شه گفت زندگی ؛ تصور یه عمر زندگی کردن روی ویلچر، یا حتی بدتر ازاون ؛ تصور یه عمر محروم موندن از لذت فکر کردن...... تصور هر کدوم از اینا هم تنهایی می تونه .... مخصوصا وقتی ببینی از هیچ کدوم اون طور که باید استفاده نکردی، وقتی این همه نعمت بعد از یه ماه دوباره بهم داده شد، فقط مهلت زندگی، خودش تنهایی هم ....... و من ! وقتی نعمتی رو تباه می کنم و اصلا هم حواسم نیست ، حالا هر چند وقت یه بار یادم بیفته که چقدر خوبه که زنده ام و به خدا بگم دستت درد نکنه که به ما هم زندگی دادی و دو سه باری هم که داشتم تموم می شدم دوباره بهم مهلت دادی،خب که چی؟!حالا تو این وضعیتی که اصلا حواسم نیست که می تونم از این مهلتا استفاده کنم، وقتی حواسم نیست که می تونم خدا رو برای اولین باری که زنده ام کرد و دفعه های بعدش شکر کنم، تو این شرایط ازم می پرسه براش دعا می کنی!؟
یه موقعی احساس می کنی داره تموم می شه ،و دوست داری یه کاری بکنی ، یه کاری که قشنگ تموم بشه ، یا حداقل دیگه انقدر .... دوست دارم باهاش در مورد تموم شدن حرف بزنم ، ولی نمی تونه، حتی وقتی وسط چرت و پرتام با خنده و مسخره بازی دارم ازش حرف می زنم، نمی تونه تحمل کنه. عصبانی می شه و سرم داد می زنه،چیزی که براش خیلی کم پیش میاد....... و فکر می کنم باید پاک کن بردارم و تا می تونم زشتی های قصه هه رو پاک کنم، و یاد آدمایی می افتم که در حقشون بدی کردم ، همه ی اون طومار بلندی که چند شب پیش ردیف کردم که .....اصلا فکر نمی کردم انقدر زیاد باشند، تازه فقط تونستم تا دو سه سال پیش رو حساب کنم.بعد فکر می کنم حالا اومدیم و تونستم به همه شون بگم که ..... اگه این مهلته بیشتر از اونی که فکر کردم طول کشید چی؟!بدبختی

......جرئت پاک کن برداشتن هم ندارم.......دیگه فکر می کنم کاش ،
آره ، یه موقعی احساس می کنی داره تموم می شه و دوست داری یه کاری بکنی، ولی نمی تونی ؛ وقتی تا حالا برای قشنگ نوشتنش کار خاصی نکردی ، نمی تونی قشنگ تمومش کنی. اگه از مهلتت خیلی کم مونده باشه ، وقت نمی کنی چیزی رو پاک کنی ، پس هیچ کاری نمی کنی. و اگه زیاد مونده باشه، فکر می کنی حالا برای جبران کردن وقت هست و برای قشنگ زندگی کردن؛ ولی باز هم مثل قبل، باز هم قشنگ زندگی نمی کنی.

.جریان جالبیه

آمنه

"فقط یادتون باشه که "فانّ حزب الله هم الغالبون

2006-07-25T15:10:00.000-07:00

هو

اعصابم خورده...خیلی داغونم...بچه های لبنانی رو نشون می داد که رو تخت بیمارستان بودن...بچه ای که شاید 2 سال هم نداشت...یکی به اون عوضی ها یه چیزی بگه...چرا همه ساکتن؟...ای خدا...این هم از سازمان ملل متحد که تا آمریکا اجازه نده و بهش نطق نده ،جرأت نفس کشیدن نداره...با اون اعلامیه ی حقوق بشر که درست کردن تا ساده هایی مثل ما ها رو گول بزنن...آخه لعنتی ها!کجای اون عهد نامه ی مقدستون نوشته که آمریکا باید اجازه زندگی به آدم ها بده؟ اون وقت بعضی ها می گن فلان قانون با فلان بند اعلامیه ی جهانی حقوق بشر تناقض داره...چرا؟چون آمریکا دلش می خواد که این تناقض رو بزرگ کنه...دِ چرا هیشکی هیچی نمی گه؟...آهان یادم اومد...چون آمریکا هنوز اجازه نداده...اونجایی که آمریکا بلغوراتشون رو آماده کنه خیلی رسمی اعلام می کنن که ما داریم با نهایت بی طرفی در فلان زمینه تحقیق می کنیم...چرا؟چون آمریکا ازشون خواسته...قربون بی طرفی هاتون برم الهی...چقدر شما ها معصومین...خیلی راحت اعلام می کنن که آمریکا به این میزان به اسرائیل تجهیزات داد...حالا اگه ایران اعلام کنه که ما اینقدر دادیم به حزب الله سریع سازمان ملل صداش در میاد...چرا؟چون آمریکا داره بالا سرش(ببخشید) واق واق می کنه...آخه این چه وضعشه؟...دِ لعنتی ها...بسّه دیگه...این همه خونی که خوردین بسّتونه...جور و پلاستون رو جمع کنید برید گمشید...آخه وحشی تر از شما ها هیچ حیوونی پیدا میشه؟آخه چی میشه گفت به شما وحشی ها!!!حیوون هم از سرتون زیادیه...دوست ندارم اسم هیچ حیوونی رو کثیف کنم به اسم شما لعنتی ها...
ای خدا...لبنان...فلسطین...
یه سازمان ملل ساختن (ورِ دلِ خودشون!!!) که مردم دنیا رو گول بزنن...اِاِاِ !سازمان ملل اونجاست؟!...مدافع حقوق بشر؟!...پس حتما اگر آمریکا که بیخ گوش سازمان ملله اشتباهی بکنه گوشش رو می پیچونن...اما کسی گوش آمریکا رو نمی پیچونه در نتیجه آمریکا اشتباه نمی کنه... اما این نتیجه گیری اشتباهه...کسی گوش آمریکا رو نمی پیچونه چون مواضع آمریکا طبق مواضع سازمان حمایت از حقوق بشره...در واقع سامان ملل مواضعش همون مواضع آمریکاست!...اِ چه دور جالبی شد!!!...
14 روز از شروع حملات می گذره و سازمان حمایت از حقوق آمریکا! هیچ اعتراض خاصی نکرده...کشته ی عدالتشونم...البته کار درستی کردن...چون به هر حال باید از آمریکا حمایت کنن دیگه...تنها اشتباهشون این بود که نمی دونم چرا اسم سازمان رو اشتباهی گذاشتن...باید می ذاشتن سازمان حمایت از حقوق آمریکا!!! تا دیگه یه وقت عذاب وجدان نگیرن...آخه خیلی با وجدانن...

فاخری

!!من و حماقت؟

2006-07-25T01:45:00.000-07:00

معلوم نیست کی می خوام بزرگ شم .خیال می کنم خیلی بزرگ شدم ، دیگه فهم و درکم به نهایتش رسیده و اصولا می تونم آدما رو درک کنم و حتی می تونم بهشون کلی کمک کنم ، می تونم خودم تنهایی مشکلاتمو حل کنم و بابا دیگه عجب آدم محشریم من ! دیگه انگار زیادی بزرگ شدم ، انقدر که نگرانم اگه همین جوری توی بزرگ شدن پیش برم ، چند روز دیگه بترکم !
وسط این همه خود بزرگ بینی ، دیروز به یه نتیجه ی جالب رسیدم ، دیروز تازه فهمیدم چقدر بچه ام ، فهمیدم توی یه سری چیزا حتی با هیجده نوزده سال پیشم هم فرقی نکردم ! خدا بده برکت ، دیگه رشد از این بیشتر؟! ما اینیم دیگه! چه می شه کرد؟
اون موقع ها وقتی گشنم می شد ، سردم می شد یا گرمم می شد ، یا می ترسیدم و هر مشکل دیگه ای داشتم ، می زدم زیر گریه تا بالاخره خودش بیاد بغلم کنه و یه جوری مشکلمو حل کنه، بعدم که مشکله حل می شد ، می دوئیدم می رفتم دنبال بازیگوشی های خودم، انگار که وظیفش بوده دیگه خب! هنوز هم اوضاع از همین قراره ، انگار نه انگار که این همه سال گذشته و من انقدر فجیع بزرگ شدم ! انقدر که نگرانم کم کم بترکم !
پای حرف که باشه ، می تونم دو ساعت حرف بزنم که بگم هر کسی بیشتر از بقیه می تونه به خودش کمک کنه و اصلا باید این کارو بکنه ، و وقتی آدما خودشون به خودشون کمک نمی کنند که مشکلشون حل بشه اصولا احمقانه است که از دیگران انتظار کمک داشته باشند،و......
ولی وفتی مشکل کوچولویی پیدا می شه، حتی اون قدر کوچولو که به سختی می شه بهش گفت مشکل ؛ به صورت ناخودآگاه اولین عکس العمل اینه که انتظار داشته باشم اونا بهم کمک کنند ، انگار نه انگار که من انقدر فجیع بزرگ شدم! و وقتی مشکله رو حل کردند دوباره می رم دنبال کار و زندگی خودم، انگار که وظیفشون بوده دیگه خب! و اصلا حواسم نیست که چه موقع هایی هم وظیفه ی منه دیگه خب ! مثل همون بچه ی یه ساله ی هیجده نوزده سال پیش.
هنوز هم پای حرف معتقدم وقتی آدمی خودش برای حل مشکلش کاری نمی کنه ، احمقانه است که از دیگران انتظاری داشته باشه ، با این همه حماقت هنوز هم پای حرف قبول ندارم که آدم احمقیم.

این چند وقته اصلا حواسم نبود چقدر راحت می تونم خوشحالشون کنم و فقط سعی می کردم ناراحتشون نکنم ، تازه احساس باحالی هم می کردم ، انقدر راحت می تونستم خوشحالشون کنم ولی اصلا حواسم نبود که منم بالاخره وظیفه هایی دارم ، و هنوز نفهمیدم لوده بازی برای خندوندنشون کافیه ولی برای خوشحال کردنشون باید یه ذره جدی باشم.

آمنه

...زیبای دیرین من

2006-07-23T22:16:00.000-07:00

هو

وقتی که نامش می آید دلم پر می کشد؛
آنگاه که اسمش را بر زبان جاری می کنم،
قلبم برایش می تپد...
زیبای دیرین من؛
من از دور دست ها به یاد توام؛
مرا بپذیر که از اعماق جانم،
دوستت دارم...
مرا بپذیر که جان بخواهی سهل است دادنش؛
زیبای دیرین من؛
یادم می آید...
آنگه که شکفتی من نیز شکفتم؛
امّا تو گلی هستی که عمرت پایان ندارد؛
زیرا که سرخیت را از خون "من ها" می گیری...
و ریشه ات زنده است برای همیشه؛
زیرا که یادگار بزرگان تاریخی...
زیبای دیرین من؛
من از اینجا، از دیار یاور هنوز و همیشه ات،
با تو صحبت می کنم...
زیبای دیرین من؛
لبنان...

فاخری

...حماسه ی لبنان

2006-07-23T22:06:00.000-07:00

هو

حضرت امام رحمةالله علیه فرمودند:«اسرائیل برای سرکوبی و استعمار ملل اسلامی به وجود آمده است.»
و به قول خودم هم "اسرائیل یک کشور نیست،یک تئوری است."(تکبیییر...)
داشت مردم لبنان رو نشون می داد...ماشاءَالله خیلی روحیه ی خوبی دارند...آرامش همراه با حماسه...صبور و مقاوم...
وقتی داشتن دسته جمعی "لبیک یا نصرالله" می گفتن من داشتم بال در می آوردم...
دوستشون دارم...خیلی...خیلی زیاد...

فاخری

...یه کلمه وکلّی حرف

2006-07-22T11:48:00.000-07:00

هو

لبنان...

فاخری

...الا بشرطٍ وثیق

2006-07-22T11:26:00.000-07:00

ئخهو

یکی از فامیل های دورمون چند روز پیش فوت کرد...تقریبا یه هفته قبلش خواب مادرش رو دیده بوده که اومده ازش پرسیده می خوای بیای پیش من؟...داشتم به این فکر می کردم که اگه یکی مثل دایی رضام بیاد یه همچین سؤالی از من بکنه چی می گم؟واقعا نمی تونستم باور کنم همین الآن که می خوابم ممکنه همچین خوابی ببینم...ولی بعدش...احتمالاَ بجای اینکه فرصت مونده رو درست زندگی کنم می رفتم التماس خدا رو می کردم که به من 40-50 سال دیگه فرصت بده...قول میدم بچه ی خوبی باشم...من کلی امید و آرزو دارم خدا!!!...توی کتاب جهاد اکبر امام خمینی(ره) که این هفته توی حلقه معرفتی بسیج باید تمومش کنیم خوندم که اون هایی که خوبن مرگ رو دوست دارن...اَحلی مِنَ العَسَل...آیه هم داریم که خدا یه چیز تو این مایه ها می گه که به اون ها بگو اگه فکر می کنن خیلی آدم های خوبی اند آرزوی مرگ کنند...امّا من...جدی جدی نمی تونم آرزوی مرگ کنم...البته من دارم به حرف حضرت امیر علیه السلام گوش میدم که می گن « و لا تـَتـَمَنّوا المَوتَ اِلا بـِشرطٍ وَثیق»آرزوی مرگ نکنید مگر به شرط گران...یعنی تا از اون ورتون مطمئن نیستین آرزوی مرگ نکنید...خوب من هم آرزوی مرگ نمی کنم دیگه...در به در!!!...
من چه بچه ی خوبی ام!...حالا جدای از جدّی ممکنه من تا چند لحظه ی دیگه ،زنده نباشم ها...قدرم رو ندونستین...وقتی که رفتم می شینید گریه می کنید که "چرا رفت؟!!!"...بچه ی خوبی بود...کاش نمی رفت...احتمالاً " آ " هم می گه همه رفتنی اند...چرا؟...چرا رفت؟!!!...
.
.
.
حالم به هم می خوره وقتی... دوست دارم عق بزنم وقتی...دلم میخواد بگم چرا دم از عفت میزنین وقتی...می خوام نباشم وقتی...دوست دارم کلّه ی طرف رو بکّنم وقتی...اعصابم می ریزه به هم وقتی...دلم میخواد فریاد بزنم وقتی...نمی تونم تصور کنم من اینجا ام وقتی...فقط اگه طرف آشنا باشه بهش می گم 70 تا؛وقتی...حرص می خورم می بینم طرف شوق داره وقتی...داغون می شم می بینم طرف یه ذره حیا نداره از بزرگی که پیشش نشسته وقتی...
وقتی...یه نفر داره غیبت می کنه...

فاخری

!!!...وقت گل نِی

2006-07-18T01:16:00.000-07:00

هو
کی میشه یاد بگیریم که به بچه ها دروغ نگیم...بابا جان...آخه چرا اینقدر راحت حلال می کنیم برای خودمون حرام ها رو...مگه بچه ها چه گناهی کردن که ما به خودمون اجازه می دیم که بهشون دروغ بگیم...همین باعث می شه که جرأت روبه رو شدن با واقعیت رو پیدا نکنن...با با جان...دروغ دروغه...استاد تاریخ اسلاممون
می گفت یه بار یکی میره پیش امام صادق علیه السلام شروع می کنه پرسیدن:مؤمن دزدی می کنه؟امام میگن نمی کنه ولی ممکنه در شرایط خیلی سخت دست به دزدی هم بزنه...خلاصه هی می پرسه مؤمن فلان کار رو می کنه؟ امام می گن نه ولی ممکنه در فلان شرایط این کار رو بکنه...تا اینکه می پرسه مؤمن دروغ هم میگه؟ امام فقط می گن "المؤمن لا یکذب"...آره...مؤمن دروغ نمی گه...نه به بزرگش نه به کوچیکش...نه شوخی نه جدی...بعد ما ها میایم هر دروغی که دلمون می خواد رو به اسم مصلحت می گیم...تا جایی که من می دونم دروغ به شدت نشونه ی نفاقه...اون وقت ما ها به آیه های منافقین که می رسیم خیلی راحت ازشون رد می شیم چون در مورد ما نیست...اعصابم خورد می شه وقتی می بینم داداش کوچیکم به بزرگتر ها اطمینان نداره...وقتی می بینم بعضی ها چون جرأت ندارن بچه رو با واقعیت روبرو کنن(به دلیل خطرات احتمالی بعدش)خیلی راحت دروغ میگن؛ به هر حال دفع خطرات احتمالی عقلا واجبه دیگه!!!
کی میشه یاد بگیریم که صدقه رو بخاطر بدبخت بیچاره ها بندازیم نه بخاطر رفع بلا از خودمون!!!که احیاناً یه وقت نخوریم زمین اوخ بشیم...
کی میشه یاد بگیریم که فقط وقتی مشکلی داریم نریم سراغ ائمّه...بس کم نا مردیم ما...آخه اونا بزرگی میکنن ما رو رد نمی کنن ما چرا هر وقت یاد اونها می افتیم یاد دردهامون هم می افتیم یا حتی برعکسش...توی مداحی هم خیلی وقت ها برای اینکه ملّت خیلی عمیق!!! یاد امام مورد نظر بکنن می گن:آی مریض دارها...آی گرفتار ها...آی حاجتمند ها...فلان امام خیلی کریمه ها...فلان امام اینطوری حاجت می ده...اون طوری حاجت می ده...فلان حاجت رو داده ها...من همیشه می گم این مسئله ی حاجت گرفتن از امام ها اونقدری باید برامون پیش پا افتاده باشه که خوب شدن سردرد با استامینوفن کدئین...اون وقت ما میایم حاجت گرفتن از ائمه علیهم السلام رو منتهای آمالمون و ته نزدیکیمون به اونها قرار می دیم...خوب معلومه نتیجه اش چی میشه؟نتیجه اش می شه شیعیانی مثل ما!!!که فکر کنم نقطه ننگ باشیم براشون...
کی میشه یاد بگیریم که این فرهنگ عمیق خاله زنک بازی! رو باید بذاریم کنار...اومده زیارت هم خجالت نمی کشه...نشسته توی حرم امام رضا علیه السلام داره غیبت می کنه...واقعا زیارت قبول!!!...تو بگو یه ذره ،یه ذره بعضی ها نسبت به بقیه عطوفت ندارن...آدم ها باید اونجوری باشن که ماییم و ما فکر میکنیم درسته...
ماها که اشتباه نمی کنیم!!!...فقط این دیگرانند که اشتباهاتشون احمقانه است...آبروی طرف رو می بریم عین خیالمون هم نیست...حالا اگه یکی بیاد همین کار رو در مورد ما بکنه همچین یقه اش رو می گیریم که پاهاش از زمین بلند میشه...دیگه هم این نتیجه رو نمی گیریم که از این به بعد ما آبرو ریزی نکنیم...
و در آخر،کی میشه من خنگ یاد بگیرم که وقتی می خوام برم مسافرت ضبط رو از روی تایمر بردارم که ساعت 3:13 نصفه شب همسایه ی بیچاره رو کچل نکنه...اون هم با چه ولومی به مدت 1 ساعت...واقعا زیارت قبول!!!

فاخری

!!...پاییزم عجب فصل با حالیه ها

2006-07-17T22:54:00.000-07:00

رنگم برای خودش پدیده ایه ها ! وقتی بعد از چند وقت میاد توی زندگی آدم ، دنیا یه جور دیگه می شه ، واقعا از این رو به اون رو می شه، مخصوصا اگه یهو بدون هیچ دلیلی بیاد تو زندگیت، یه روز از خواب پا شی و یه دفعه بدون هیچ دلیلی به این نتیجه برسی که دنیا چه قدر قشنگه و زندگی چه قدر با حاله ، در حالی که دیشبش، قبل از خواب به این فکر می کردی که عجب زندگی مزخرفی! توی چنین شرایطی اولین چیزی که به ذهنت می رسه اینه که نکنه خل شدی ، کله پوک و تعطیل که بودی ، همینت کم بود که خل هم بشی.ولی وقتی این قضیه ی قشنگی دنیا یه ده دوازده روزی طول می کشه کم کم از نگرانی در میای و مطمئن می شی که خل شدی.
آخه وسط تابستون ، گرما ، ترم تابستونی ، دانشگاه ، در آستانه ی مشروط شدن ، سه چهار تا عروسی، علافی ، خستگی ، و کلی اتفاق اعصاب خورد کن خیال می کنی دنیا قشنگه و پر از رنگ ؟! آخه تابستون و رنگ؟!اونم به این شدت؟! انقدر دنیا رو رنگی می بینی که وقتی می ری کنار پنجره انتظار یه منظره ی ناز پاییزی رو داری! و یه موقع هایی احساس می کنی آبانم داره تموم می شه و هنوز یه خرمالو نو بر نکردیم !زندگیم بدجوری پاییزی شده ، پر از زرد و قرمز و نارنجی با یه زمینه ی آبی آسمونی پر از ابر های گول گول ، با صدای باد و خش خش برگای زیر کفش.
هر چند که این چند روزه مثل روزای پاییز زندگیم قشنگ شده ، ولی بدجوری هوس پاییزو کردم، خیلی دلم براش تنگ شده ، حداقلش اینه که اون موقع دیگه نه خبری ازگرما هست نه از ترم تابستونی، و تو کل سه ماهش هم حداکثر یه عروسی هست که تازه با این عروسیا زمین تا آسمون فرق می کنه.

آمنه

آشپز که دوتا بشه...سوتی هم دو تا میشه

2006-07-15T04:45:00.000-07:00

امروز که این اتفاق افتاد یاد شادی افتادم که خیلی امید وارانه فکر میکنه که

هفته ای 7 - 8 تا سوتی بیشتر نمیده...تازه خودش هم اینو قبول داره که تو جمع

ما تقریباً از همه بیشتر سوتی میده...میخواستم بهش بگم زهی خیال باطل ...من

امروز فقط در عرض 5 دقیقه دو تا سوتی خفن دادم...البته به میمنت و مبارکی

حضور دوست فهیم و فرهیخته ی هممون که ارادت خاصی هم بهش داریم...و

(!اون کسی نیست جز :(دیرین دیرین

..................... !آمنه ابراهیم زاده طاری ..........................

یعنی وقتی که داشت با اون قیافه ی موذی و ساندیسمیکش به من میخندید اااااا

):<... میخواستم خفش کنم

اشتباهاً یه میلی رو به جای این که به یه شخص خاص بزنم به یه گروه زدم حالا

تو این هیری ویری من حالم گرفتس ومثلاً میخوام یه میل به همون شخص بزنم

و بگم اشتباه شده...به آمنه میگم تو"سند" کن فهمید که دوباره دارم میل رو به

...همون گروه میزنم

...مثلاً اومد درست کنه میل طرف رو تو "سابجکت" نوشت و دوباره

"! میگن "یکی مرد جنگی به از صد سوار

!تو زندگیت با کسی رفاقت کن که دوستیش مثل دوستی خاله خرسه نباشه

آناهیتا

!!!...ما اینیم دیگه

2006-07-09T01:39:00.000-07:00

هو

ای بابا...من هی میگیم خیلی آدم خوبیم؛ هیشکی باور نمی کنه...بیا اینم نمونه اش:
یه حدیث داریم که میگه : ریشه ی صبر کردن ، حسن یقین به خداست.(حضرت امیر علیه السلام)
خداییش اون موقع که من پست " صبر اگر و تنها اگر خشوع " رو گذاشتم و گفتم بخاطر اطمینان به خدا باید صبر کنم، این حدیث رو نخونده بودم دیگه...
ای بابا...شرمنده ام نکنید....علم لدنّیه دیگه...دست خودم که نیست...چه میشه کرد؟
بگو چرا وقتی من می خواستم به دنیا بیام برام خواب دیدن...ای بابا...بگو چرا اینقدر احساس می کنم خدا منو دوست داره...خداییش دوستم داره دیگه...
نداره؟!!!
.
.
.
بعضی وقت ها اینقدر فکر می کنم که احساس می کنم بدنم لمس شده و نمی تونم درست حسابی کاری کنم...اطلاعاتم اصلاً کافی نیست...هیچی در مورد این جریان نمی دونم؛حتی گاهی احساس می کنم ساده ترین پیش فرض هام هم غلطه...ببینیم تا خدا چی بخواد...خودش باید کمک کنه...
.
.
.
راستی عینکم رو گرفتم....دنیا چقدر صافه ها...!!!

فاخری

...خمینی به فکرتان بود

2006-07-05T03:07:00.000-07:00

هو

داشتم چک میل میکردم...1 میل دریافت کردم که نوشته بود:

«به نام خدا
یه سال دیگه هم گذشت
با امسال میشه 23 سال
یه سال دیگه هم خواهد گذشت
آب از آب تکون نمی خوره !!!
پس بهتره که ما بریم راحت بخوابیم چون به ما هیچ ربطی نداره
موفق باشید
«http://an4nafar.blogfa.com
لینکش رو باز کردم...دیدم در مورد حاج احمد ایناست...بغض گلوم رو گرفت...امّا هنوز نگرفته بودم...
شدمdisconnect
دوباره اون میل رو خوندم...چند بار خوندم...اولش سعی کردم 85 رو منهای 23 بکنم...سال 62...چیزی یادم نیومد...البته نمی دونستم باید از 84 منها کنم یا 85...به هر حال فایده ای نداشت...یهو برام سؤال پیش اومد که چرا الآن این میل رو فرستادن؟...به زحمت تاریخ روزی که گذشت رو یادم اومد...14 تیر...نمی دونم چی بگم...فقط می دونم که خیلی نامردم...می دونم که قبلا می خواستم 14 تیر که شد 1 پست بذارم...ولی یادم رفت...حتی نمی دونم چی می خواستم بنویسم...فقط می دونم که خیلی نامردم...اعصابم خورده...آره...روزی که گذشت 14 تیر بود...روزی که...چرا؟
فاخری

!!!من یه چیزی میگم تو میشنوی...حالا واقعاً میشنوی؟

2006-07-05T01:35:00.000-07:00

هو

شادم...از اردو برگشتیم...خیلی اردوی جالبی بود...با کلّی بحث های ناب که خیلی گیر نمیاد...
اول که شمال بودیم...من هم شب آخر شمال عینکم شکست...آخه بدبختی بیشتر از این؟...دیگه بعدش هر کی می دید منو میگفت چته؟ناراحتی؟...می گفتم نه بابا عینکم شکسته...حالا شماره چشمت چنده؟...فلان قدر...اَاَاَاَاَ...چقدر زیاده...چیزی هم می بینی؟...به سختی...
فرداش هم رفتیم جنگل...به داداشم" اِس.اِم.اِس " زدم که "سلام.صحنه تاره.جنگلو خوب نمی بینم.آخه عینکم دیشب شیکسته..."...شب مامانم زنگ زده میگه شنیدم کور شدی!!!...توی جنگل جای خیلی ها خالی بود...بعضی ها که برای من خیلی بودن...و البته توی کلّ اردو...یکی از دوستان هم که با "اس.ام.اس" هاش هی تق تق رو اعصاب من راه می رفت...خداوند خیرش دهاد...توی جنگل فوتبال بازی کردیم...و من هم دروازه بان شدم...البته چون حمله ی خاصی به تیم ما نشد من هم گل نخوردم و بچه هامون 1 گل زدن...چه فوتبالی...کل زمین حدود 15-20 متر در 7-8 متر بود ولی هر تیم 8 نفرداشت...یه جورایی زمین داشت می ترکید...هرجا توپ می رفت یه گوله آدم میدویدن دنبالش...کلا من که دید خاصی از توپ نداشتم...بعدش هم پای صحبت های حاج آقا فلاح نشسته بودیم که من با پشتکار خاصی شروع کردم به تراشیدن یه تیکه چوب استوانه ای و یه تیغ ازش ساختم که خیلی دوستش دارم...دلم می خواد چند تا ازش داشتم که به چند نفر که خیلی دوستشون دارم یادگاری می دادم...
عصری هم راه افتادیم سمت مشهد...بچه ها هم که کلی سر بی عینکیم اذیت می کردن...یه جا اومدم بشینم رو زمین، یکی از بچه ها که 1 متر با من فاصله داشت خطاب به من گفت "آی پام درد گرفت!"خوب من چی بگم به این آدم؟ البته بماند تیکه هایی که من می انداختم به بعضی ها...
رسیدیم مشهد...خیلی جالب بود...مشهد کوتاه مدت رو می گم...از همون اول می دونی باید بری=> از وقتت خوب استفاده می کنی...من فقط 3 بار رفتم زیارت...تازه 22 تیر هم ان شاءالله با قسمتی از ایل و تبار فاخری می خوایم بریم مشهد...دیگه یه جورایی دارم می ترکم...خوب که دقت می کنم می بینم واقعا من چه آدم خوبی هستم!!! :)
اُه اُه...بابا...یکی از صحن ها ی حرم یه دستشویی داره چه دستشویی ای!!!...پله برقی می خوره می ره زیر زمین...تازه 2 طبقه است...هر کدوم از اتاق هاش تقریباً 1 متر در 2/5 متره...دلباز...یَک چیزیه...به زهرا گفتم یادمون رفت کیسه خواب هامون رو بیاریم...یاد بهناز هم(که الآن به رحمت ایزدی پیوسته) کردیم،چون دفعه ی پیش با بهناز رفته بودیم...جالبیش به این بود که ما تعجب می کردیم ،بقیه هم تعجب می کردن...اما بقیه زیاد به روی خودشون نمی آوردن که مثلا ضایع نباشه ولی ما بلند بلند واسه خودمون تعجب می کردیم عین خیالمون هم نبود...تازه اتاق هاش پلاک هم داشت!!!واقعا جای خیلی ها خالی بود... :)
در ضمن توی این اردو من به این نتیجه رسیدم که مهارت خاصی در لگد کردن پای ملت دارم...خیلی زیاد...کلا خیلی آدم ماهری ام...
:)
2-3 روزیه گوشم بدحوری کیپ شده...عینک هم که ندارم...داشتم به مامانم میگفتم که اینجوری من برم بیرون منو میدزدن...

فاخری

....بالاخره این ترم لعنتی تموم شد

2006-07-01T17:12:00.000-07:00

دوست داشتم برنمي گشتم، دوست داشتم حداقل مي تونستم يه هفته اي اونجا بمونم ، دور از اين دود و دم و هواي داغ و همه ي اعصاب خوردي هايي که اينجا هست. اونجوري هر روز دم غروب مي دوئيدم از اوقلو مي رفتم بالا ، تا به اون تخته سنگاي وسطش برسم، همون جا دراز مي کشيدم و فکر مي کردم ، به چيزاي قشنگي که فقط توي اون شرايط مي تونم بهشون فکر کنم ، نه اون فکراي اعصاب خورد کني که به هيچ نتيجه اي نمي رسند (البته به جز خورد کردن اعصاب آدم).
روي يه تخته سنگ قلمبه سلمبه دراز مي کشيدم و زل مي زدم به آسمون بالاي سرم که ستاره ها يواش يواش توش پيداشون مي شه، و تنها صدايي که مي شنيدم صداي باد بود که توي علف هاي کوهي مي پيچيد و ديگه صداش از اون دور دورا مي اومد که برگاي درختاي عرعرو به هم مي زد، و اگه گوشامو خوب تيز مي کردم حتي مي تونستم صداي خزيدن يه خزنده ي کوچولو يا صداي بال زدن پرنده اي که از بالاي سرم رد مي شدو بشنوم ، مگه تو اين شرايط مي تونستم به چيزاي اعصاب خورد کن هم فکر کنم؟
وقتي هم چراغ هاي ده روشن مي شدند و هوا حسابي تاريک مي شد، يواش يواش مي اومدم پايين و از توي ايوون به ستاره ها نگاه مي کردم( با اين که هيچ وقت از آسمون بالاي سرم چيزي سر در نمي آوردم ، ولي هميشه نگاه کردن بهش برام جالب بوده ، به هر حال آسمون کوير براي همه قشنگه ، حتي براي بي سوادهايي مثل من. )
بد جوري دوست داشتم بيشتر اون جا مي موندم ، بعد از چند سال موقع برگشتن بدجوري دلم گرفته بودمي خواستم از ماشين پياده شم و برگردم، بي خيال همه چيز ، ولي نتونستم بي خيال همه چيز شم. به خلوت احتياج داشتم ، جايي که راحت بتونم فکر کنم و بتونم خودم رو آروم کنم ، اين چند روز هم که با وجود موجود نازنيني مثل پارسا اصولا خلوت هيچ معنايي نداشت، خلوت ترين جاها هم شلوغ شلوغ بود ، ولي اينم براي خودش نعمتي بود ، حتي شايد بيشتر از اون خلوته. ابدا نمي تونم بگم شلوغ کاري هاي پارسا يا حتي ميوه هاي خوشمزه ي اون جا کمتر از اون خلوتي دم غروب رو اوقلو بهم چسبيد . من که فيلسوف نيستم که فکر کردن بزرگ ترين لذت زندگيم باشه،هيچ آدم عاقلي هم اون توت قزويني هاي محشرو ول نمي کنه تا فکر کنه ، مگر اين که اون قدر توت خورده باشه که پدر گلوش در اومده باشه! و اون آلبالوهاي سياه توي باغچه که به آدم چشمک مي زنند، واي ! چقدر تو اين چند روز آلبالو و زرد آلو و.... خوردم ، واقعا من جنبه ي طار موندن رو نداشتم ، انقدر ميوه مي خوردم که مي مردم .
و پارسا کوچولوي شيطون که تنهايي براي خلوتي يه ده کافي بود. اين سري، سومين جلسه ي آموزش عکاسيمون رو برگزار کرديم ، البته اگه بشه اسمشو جلسه ي اموزشي گذاشت، پارسا دوربين رو برداشت و راه افتاد از همه عکس انداخت ، ديگه براي کادر بندي هم خيلي گوش نمي داد چي مي گم، به اين نتيجه رسيده بود که يه پا عکاس حرفه ايه، فيگور عکاسي هم خوب بلد بود، خدا وکيلي اين سري عکس هاي باحالي انداخت، به جز دو سه تا بقيه اش خوب از آب در اومد. و اتفاق جالب ديگه اين بود که ديگه از عکاسي پورتره خسته شد و رفت سراغ منظره، خلاصه کلي پيشرفت کرده بود. چقدر باحاله که ببيني شاگردت انقدر خوب پيشرفت مي کنه، مخصوصا اگه شاگرده يه پسربچه ي شيطون چار ساله باشه.

آمنه

...راز دل با تو چه گویم که تو خود راز دلی

2006-06-27T05:51:00.000-07:00

هو

خدا جونم سلام
یه چیـــــزی بــــگم؟(الآن سکانس آخره و نباید بگی "نه نمی خواد بگی"الآن باید بگی "خوب بگو بابا")(1)
خیلی دوست دارم
جون هر کی که دوست داری هر وقت می خوام بهت بگم دوست دارم من رو یاد اون حدیث ننداز که دیگه جرأت نکنم بهت اینو بگم...خیلی خوبی...توی همین جریانه اگه تو به فکر من نبودی معلوم نبود که من الآن چه غلطی خورده بودم...هی این زهرای بیچاره (که نمی دونم چرا گیر زبون نفهمی مثل من افتاده)میگفت ها...ولی من بدتر از بعضی از مخلوقات شریفت -که گاهی از من بیشتر می فهمن- نمی فهمیدم چی میگه...امروز بهش گفتم که حتماً قسمت نبوده زهرا به من بفهمونه که راهش چیه و حتماً باید خودم می فهمیدم...چون احتمالاً الآن حسّی که نسبت به این ماجرا دارم خیلی خالصانه تره تا وقتی که زهرابه من می فهموند...خیلی خوشحالم...شکرت که خودت با اون زبون شیرینت بهم فهموندی دارم زیاده روی(یا شاید هم کم روی) می کنم...هر چند شاید ظاهرش تلخ بود...نمی دونم چجوری ازت تشکر کنم...امروزهم به یکی از بچه ها که می خواست بره مکـّه گفتم بهت سلام برسونه بگه خیلی بیشتر از اون جیزی که هوات رو داشتم هوام رو داشته باش...اگه یه وقت بهت گفت حالش رو نگیری بهش بگی از خودم هم شنیدی ها...بذار فکر کنه خودش برای اولین بار پیغام من رو رسونده...
الآن نمی دونم چی بگم ولی می دونم می خوام به طاهره بگم الآن از اون وقت هاییه که می خوام لپ خدا رو بکشم...و می خوام بهت بگم خیلی خِپلی(با صدای کلفت(بجز دوستان کسی تلاش نکنه که بفهمه یعنی چی با صدای کلفت چون من از این تریپ ها بیشتر جلوی دوستان میام(هر چند گاهی بقیه هم می شنون و کلّی جاهل اندر فقیه بهم نگاه می کنن)))...(به قول یه بنده خدایی موسی صفتان ببخشند که من شبانی می نویسم...البته توهین به حضرت موسی (صلی الله علیه)نشه ها...بحث سر راحتی اون شبانه است...من بلد نیستم از این توصیف های خفن بکنم که خداوند جلّ جلاله و نمی دونم چی چی،و چون اینجوری راحت نیستم نمی ذارم باعث بشه جلوگیری کنه از اینکه من قربون صدقه ی خدا برم...) یه ذره پرانتزش دراز شد...
خدا جونم...می خوام...می خوام...می خوام یه چیزی بهت بدم...
بیا...این مال تواِ

....................
پاورقی:
(1) : ر.ک به لطیفه ی مشهور اون لاک پشت هایی که رفته بودن قلّه رو فتح کنن- سکانس آخر
.
.
.
راستی طرح ولایتمون افتاده مشهد...حتی نمی تونم تصورش رو بکنم که حدود 1 ماه مشهد باشم...از شهریور پارسال به طور معجزه آسایی 3 بار پشت سر هم رفتم مشهد...امروزهم که انشاءالله ماشاءالله با بسیج می ریم شمال-مشهد و وسط های مرداد هم که طرح ولایتمونه...یه جورایی معتاد شدم...دقیقا عین این معتاد ها که مواد بهشون نمی رسه حالشون خراب می شه ولی بعدش که...به حالت عادی در میان...منم وقتی تهرانم میگم اگه این دفعه برم حرم کلی بهانه دارم برای اینکه یه دل سیر پیش امام رضا گریه کنم ولی هر دفعه که می رم تازه اون جا سر حال میام و احساس می کنم هیچ غمی ندارم و هیچ شکایتی ندارم...عین این خل و چل ها می شینم توی صحن انقلاب در ودیوار رو نگاه می کنم...

اول هاش فکر می کردم من حالات عرفانی ام کاهش پیدا کرده که گریه ام نمی گیره ولی مثل اینکه همینه که هست...با این تریپ ها بیشتر دلم تو مشهد می مونه ظاهراً...

اغنیا مکه روند و فقـــرا سوی تو آیند

جان به قربان تو آقا که تو حج فقرائی

جالبیش اینجاست که از این 5 دفعه فقط یه بارش گرون بود...بقیه اش یه چیز تو مایه های مجانی بوده و خواهد بود...مصداق بارز این شعره

فاخری

ای دوست تولدت مبارک

2006-06-26T01:15:00.000-07:00

سلام پسر گلم ! تولدت مبارچ ! ايشاللا غم آخرمون باشه.ايشاللا صد ساله شي، نه، صد و بيس ساله شي، نه صد و بيس سال کمه ، هميشه زنده باشي، نه ، نه ،دروغ گفتم، منظورم اينه که صد سال به اين سال ها!! پس توهم نوزده ساله شدي!؟ هي !!جووني کجايي که يادش به خير! يادش به خير ، چه پيرمرد زحمت کشي بود، حيف که جوونمرگ از دنيا رفت، راستي بهت نگفت کجا مي ره ؟ ازجدي نگذشته ، دنيا هم دختر خوبيه ها! ماشللا ماشللا مث پنجه آفتاب مي مونه، اين آفتاب هم که ناخوناشو نمي گيره، بد جوري پنجه هاش تيز شده ، امروز داشت کورم مي کرد، نه، تو از سر دنيا زيادي ، عين پنجه ي آفتاب مي مونه ، مي ترسم همچين که خرش از پل گذشت کورم کنه !خرشم که پاش مي شله ، حالا کو تا رد شه ، پُله هم که خرابه، مي ترسم خراب شه و تلف شه حيوون بي زبون، بي زبوني هم بد درديه ها، آدمو تلف مي کنه شوخي شوخي!آخه مگه من با تو شوخي دارم؟بهت ياد ندادن وسط حرف بزرگترت نپري؟ آي ، آي مواظب باش !خوب بچه نمي فهمي از پله ي دهم نپري ؟ خب پس پات شيکست، حقته ، انقدر که آتيش مي سوزوني. انقدر ورجه وورجه کردي ، يادم رفت چي داشتم مي گفتم ، به قولي رشته ي کلوم از دستم در رفت ، يه ديقه دستشو ول کردم ها، ناقلا چه تند هم مي دوئه، عمرا اگه ديگه بتونم بگيرمش ، راستي يادم بنداز فردا يه آش رشته برات بار بذارم. آهان حرف اين بود که تو از سر اين دنيا زيادي ، موندم تو حکمت خدا، چرا تو رو فرستاد اين دنيا، آخه مگه ما چه گناهي به درگاهش کرده بوديم که سر پيري بايد دچار چنين عذابي مي شديم ؟!سر پيري و معرکه گيري !! نمي دونم خواجه حافظ شيرازيه يا کيه ؟! کيه ؟ دارم ميام ديگه ، دو ديقه صب کن الان درو باز مي کنم. دِ بچه يه ديقه آروم بگير ببينم چي داشتم مي گفتم، پات درد داره که داره ، دو ديقه آروم بگير. آهان حرف خواجه حافظ بود، خدا بيامرزدش ، چه مرد خوبي بود ،انگار اون بود که مي گفت : هر که در اين بزم مقرب تر است ، جام بلا بيشترش مي دهند اينم حکايت ما و توئه ،انگار در اين بزم مقرب تر بوديم !به هر حال اي امتحان بزرگ الهي ، اي جام بلا ، تولدت مبارچ . تـــــــولدت مـــبارچ تـــــــولدت مـــبارچ، تـــــــولدت....
اينم يه گل براي يه خل

آمنه

در سل ماژور 4/2

مرضیه فینگیل(معرب مینگیل؟!)19 سالش شد
امّــــــــــــــــــا چه حیف چـــــــــون ترشیده شد

مــــــرضــــــیه تولــــــــــــــدت مبـــــــــــــارک
آمنه دُمـــــــــــــــب تو هم ســــــــــــه چارک
.
.
.
(حالا ریتم 8/6 میشود)
مرضی تولدت مبارک
لاکپشت تولدت مبارک
خواهر تولدت مبارک
سیـــّــد تولدت مبارک
ببعــــی تولدت مبارک
...

!!!کاملاً مشخصه که من پس فردا امتحان دارم
به هر حـــال امیدوارم خدا شرت رو زود تر از سر ما کم کنه
یه چیزی حول و حوش صد،صدوبیست سال دیگه
(!جدی نگیری یاااا)

آناهیتا

!این یا اون...کدوم؟

2006-06-25T01:19:00.000-07:00

هو

یادش بخیر...روشنگر که بودیم هر از چند گاهی فوتبال بازی میکردیم...منم که عشق دروازه و...تا اسم فوتبال می اومد من سریع می گفتم من دروازه بان می
شم...و می رفتم تو دروازه...بعد که می دیدن یه ذره زیادی دارن گل می خورن می گفتن بیا برو دفاع وایسا...البته که فایده ای نداشت... چون وقتی می رفتم دفاع برای اینکه نذارم توپ بیاد هی می خواستم توپ رو با دست بگیرم(طبق عادت معهود) که هَند می شد...

یادمه تابستونی که می خواستم برم سوم راهنمائی رفتم کلاس بسکتبال...دست قضا نذاشت ما بسکتبالمون رو ادامه بدیم...خدایی استعداد این یکی رو
داشتم...صبح ها که تمرین می خواستیم بکنیم کلّی ما رو می دّووند...یه بار موقع دویدنمون یکی خورد زمین من برگشتم نگاهش کنم خودم هم خوردم
زمین و پام پیچ خورد...2 هفته ای توی گچ بود(البته باید 3 هفته می بود)...بعد که از گچ در آوردمش 1 هفته بعدش داشتیم بازی میکردیم...من رفتم زیر سبد و توپ
رو گرفتم...یهو دیدم کلی آدم قد بلند جلوم وایسادن...پریدم از بالای دستاشون توپ رو انداختم برای بچه هامون...ولی کاش همون بالا می موندم...وقتی اومدم پایین
دوباره پام پیچ خورد و دوباره 2 هفته رفت توی گچ(البته باید 3 هفته می رفت!)...این شد که دیگه دنبال بسکتبال نرفتم(یعنی بابام نذاشت-که خدا خیرش بده وگرنه
احتمالا من الآن قطع نخاع بودم-)...اول دبیرستان هم توی روشنگر یه بار داشتم از پله ها می دّویدم پائین که نمی دونم چی شد یهو خاطرات کلاس بسکتبالم برام
تداعی شد!!!...کلا 3 بار پای راستم رفته تو گچ...

بچه که بودیم(اول دوم دبستان) با کلی از بچه های فک و فامیل(پسر عمه هام و یکی از دختر عمه هام) مسابقه ی پریدن از پله های خونه ی مامان بزرگم رو
گذاشته بودیم(10 تا پله بود)... و من هم رکورد شکوندم هم پای چپم رو...بعدش هم بابام برای اینکه من رو ساکتم کنه از همه مون یه عکس انداخت...خیلی قشنگ
بود...همه صاف وایستاده بودن و من یه پام بالا بود

فاخری

...!!!!چه قشنگ جواب می دی

2006-06-24T23:50:00.000-07:00

ديشب بالاخره باهاش حرف زدم، کلي آروم شدم ،بهش گفتم احساس مي کنم خدا ازم نا اميد شده ، ديگه جوابمو نمي ده و کلي چيزاي ديگه اي از اين نوع. هر چند که به خاطر محبت مادرانه اش نتونست اشتباهامو از يه حدي بيشتر قبول کنه،ولي يه جمله بهم گفت که خيلي دوستش داشتم، خيلي قشنگ بود ، هر چند که چنين جمله هايي براي پررو شدن ما آدما نيست ، براي اينه که تو اوج نا اميديمون هم ازش نا اميد نشيم. فکر مي کنم يه حديث قدسي بود ، مضمونش اين بود که خدا گفته وقتي بنده هام صدام مي کنند، در واقع قبلش من به يادشون افتادم و صداشون کردم و اين صدا کردنشون جوابيه که به من ميدند.
کلي چيزاي ديگه هم گفت که همشون کلي قشنگ بودند و کلي آرومم کردند، فقط حيف که نتونست ببينه که چقدر دارم اشتباه مي کنم، دوست داشتم يه ذره هم دعوام مي کرد.
يه چيز ديگه هم بهم گفت ، گفت انتظار داري چه جوري جوابتو بده ؟مي خواي باهات همون جوري حرف بزنه که با موسي حرف زد؟
ياد آنا افتادم . اون شب که کلي حالم بد بود، تلفن زنگ زد ، مي دونستم خودشه، برام سخت بود وسط هق هق گريه باهاش حرف بزنم ، ولي نمي تونستم فيلم بازي کنم، مي دونست حالم بده و برا همين زنگ زده بود . يه ساعتي باهام حرف زد، يه سري حرف و يه سري توصيه که کلي آرومم کرد، توصيه هايي که خيلي به دردم مي خورد ، چيزايي که شايد چند ماه پيش شنيدنشون از آنا برام عجيب بود، ولي الان ديگه نه، توصيه هاي مذهبي اي که دوست هاي حسابي مذهبيم هم بهم نمي گند، اگر هم بگند انقدر روم تاثير نمي ذاره . اون موقع نفهميدم ، ولي الان مطمئنم اون موقع خدا بود که آنا رو فرستاده بود، واقعا لازم بود باهاش حرف بزنم . لازم داشتم با يکي حرف بزنم ولي خودم هم نمي دونستم ، چه برسه به اين که بدونم لازمه با کي حرف بزنم، ولي اون خيلي خوب مي دونست، اين جوري بود که آنا اون شب بهم زنگ زد .
لازم نبود به صورت کاملا ماورائي آرومم کنه تا جوابمو داده باشه، يکي از بنده هاي نازشو فرستاد، تا جواب يکي از بنده هاي کوچولوشو بده ، خدا وقتي مي خواد جواب بده چقدر قشنگ جواب مي ده ، کاملا با علل و اسباب طبيعي. اينم از مزاياي اينه که خداي آدم فقط يه پدر آسماني نباشه، خداي بزرگي باشه که از رگ گردن هم به بنده هاي کوچولوش نزديک تره ، خدايي که با همه ي عظمتش مي تونه انقدر راحت با موجوداي کوچيکي مثل ما دوست باشه.
مي خوام جوابشو بدم ، مي خوام باز باهاش حرف بزنم ، ولي اين بار همون جوري که خودش باهام حرف زد، نه اون جوري که تا حالا باهاش حرف مي زدم . الان واقعا اينو قبول دارم که راه رسيدن به آسمون از وسط زمين مي گذره . ياد اون قصه اي افتادم که يکي از خدا مي پرسه اگه جاي ما آدما بود ، چي کار مي کرد؟ خدا بهش مي گه کوله پشتيم رو بر مي داشتم ، راه مي افتادم و به آدما کمک مي کردم

آمنه

...!!دلم براش تنگ شده، ولی خیلی دلم تنگه

2006-06-22T17:20:00.000-07:00

دلم براش تنگ شده ، ولي همين جوري دارم ازش دور مي شم .مي دونم که عرش بزرگش بيشتر از اين که تو آسمونا باشه ، تو دل بنده هاش پهن شده ، ولي کدوم دل؟ دلي که فقط براش تنگ شده؟ يا دلي که صاحبش اونو براي حضور خدا گشاد کرده؟ آره ، دلم بد جوري براش تنگ شده ، ولي خيلي دلم تنگه، اون قدر که جايي براي خدا توش نمونده.دلي که انقدر راحت از بقيه بدش مياد، دلي که انقدر خودش رو دوست داره، دلي که انقدر تنگه و تاريک،مگه مي تونه جايي داشته باشه که خدا رو توش مهمون کنه؟
دوست ندارم اين طور ازش دور بشم، ولي چه جوري مي شه وقتي بنده هاش رو ناراحت مي کنم و ککم هم نمي گزه ، خوش وخرم زندگيم رو مي کنم. مي فهمم چه قدر ازش دور مي شم وقتي توي عصبانيت مخم رو مي بندم و دهنم رو باز مي کنم، دهنم رو باز مي کنم و بقيه رو چه راحت نارحت مي کنم، تازه بعد از دو روز ممکنه مخم باز بشه و تازه بفهمم چه غلطي کردم ، حالا خر بيار و باقالي بار کن.بماند وقتايي که بعد از دو روز هم نمي فهمم چه غلطي کردم، يا مي فهمم و به خاطر غرور مسخره ام به روي خودم نميارم ، يا بد تر از اون ، دست پيش مي گيرم که پس نيفتم. تو کل اين مدت هم حواسم نيست که خدايي هم هست که داره نگام مي کنه، بعد هم خودم رو مي زنم به اون راه و مي گم نمي دونم چرا احساس مي کنم تازگي ها خدا يه مقداري ازم دور شده!؟
تا وقتي نتونم از اين غرور بچه گونه بگذرم، تا وقتي ياد نگيرم بنده هاشو ببخشم و بيخودي ازشون کينه به دل نگيرم، تا وقتي به جاي ديدن اشتباه هاي خودم زل مي زنم به اشتباه هاي بقيه و زيادي بزرگشون مي کنم، تا وقتي انقدر بقيه رو کوچيک مي بينم و خودمو بزرگ، تا وقتي......... تا وقتي دلم انقدر تنگه، دلم براش همين قدر تنگ مي مونه، حتي تنگ تر از اين.
بعضي وقتا انقدر دلم تنگ مي شه که انگار خدا هم از دستم خسته مي شه، يا شايد دلش برام مي سوزه و يه پس گردني مي زنه تا حواسم جمع شه. درسته که پس گردنيه بعضي وقتا بد درد داره، ولي مي ارزه ، بد جوري مي چسبه، دو سه روزي حالت گرفته است ، ولي بعد که فکر مي کني مي بيني انگار هنوز دوستت داره ، وگرنه ولت مي کرد به حال خودت . شايد هم از سر قهرش باشه ، بالاخره تنگي دل هم حدي داره ديگه.
چند وقتيه دلم بد جوري تنگ شده، دارم پس گردني مي خورم ، خيلي محکم نيست ولي معني داره، بايد ازش بترسم.

به طرز معجزه آسايي همه ي امتحان هام رو بد دادم! معادلات رو فکر مي کردم مي تونم هيفده بشم، ده مي شم؛ مطمئن بودم مي تونم جبر خطي رو بايه چارده پونزدهي پاس کنم،الان نهايتا با هشت و نيم نه مي افتم. رياضي هم که از همشون معرکه تر بود،فقط مونده مباني،اين يکي ديگه واقعا غير قابل پيش بينيه. به هر حال اين ترم رو مشروط مي شم، با اين که يه هفته پيش فکرشم نمي کردم .

اگه فقط قضيه همين بود، خيلي مهم نبود، مسئله اينه که احساس مي کنم دارم تو زندگيم مشروط مي شم-در اين باره نمي تونم بيشتر توضيح بدم ، ولي مصداق واقعي پس گردنيه.- دارم هر روز امتحان هاي مهم تر رو مي افتم ،عين خيالم هم نيست.

آمنه

...شهادت پشت شهادت

2006-06-22T13:09:00.000-07:00

هو

خدایا!تو را شکر می کنم که مرا در آتش عشق گداختی و همه ی موجودات و خواستنی ها را بجز عشق و معشوق در نظرم خوار و بی مقدار کردی ؛ تا از کنار هر حادثه ی وحشتناک به سادگی و آرامی بگذرم...درد ها، ظلم ها، فشارها،شکنجه ها را با سهولت تحمل کنم

خدایا! تو را شکر می کنم که لذّت معراج را بر روحم ارزانی داشتی تا گاه گاهی از دنیای مادّه در گذرم و آنجا جز وجود تو را نبینم و جز بقاءِ تو چیزی نخواهم و با بازگشت از ملکوت اعلی برای من شکنجه ای آسمانی باشد که دیگر به چیزی دل نبندم و چیزی دلم را نرباید.

خدایا! اکنون احساس می کنم که در دریایی از درد غوطه می خورم، در دنیایی از حسرت غرق شده امريالبه حدی که اگر آسمان ها و زمین را و همه ی ثروت وجود را به من ارزانی داری به سهولت رد می کنم و اگر همه ی عالم را علیه من آتش کنی و آسمانی از عذاب بر سرم بریزی و زیر کوه های غم و درد مرا شکنجه کنی حتی آخ نگویم ، کوچکترین گله ای نکنم ، کمترین ناراحتی ای به خودم راه ندهم ؛ فقط به شرط آنکه ذکر خود را و یاد خود را و زیبایی خود را از من نگیری و مرا در همان حال بهدست بلا بسپاری ؛ به شرط آنکه بدانم این بلا از محبوب به من رسیده است تا احساس لذت کنم و همه ی درد ها و شکنجه ها را به جان ودل بخرم و اثبات کنم که عزت و ذلت دنیا برای من یکسان است ، لذت و ذلت دنیا مرا تکان نمی دهد. شکست و پیروزی مادی در من تأثیر ندارد.

خوش نداشتم و ندارم که دوستان و بزرگان بخاطر دوستی و محبت از من دفاع کنند و مرا از میان طوفان بلای حوادث نجات دهند...خوش نداشتم و ندارم که رحمت و شفقت دوستان و مخلصین را برانگیزم و از قدرت معنوی و مادی آنان در راه هدف مقدس خویش استفاده کنم.امّا...امّا همیشه می خواستم که شمع باشم و بسوزم و نور بدهم و نمونه ای از مبارزه و کلمه ی حق و مقاومت در مقابل ظلم باشم. می خواهم همیشه مظهر فداکاری و شجاعت باشم و پرچم شهادت را در راه خدا به دوش بکشم. می خواستم در دنیای فقر غوطه بخورم و دست نیاز به سوی کسی دراز نکنم...

شهید مصطفی چمران

دیروز شهادت آقا مصطفی بود...کمتر از 1 سال بعد از شهادت دایی رضا...آخه فردا هم شهادت دایی رضا ست...احتمالاً امروز هم شهادت خودمه...ان شاءالله ما شاءَالله

فاخری

...موشه تو سوراخ نمی رفت

2006-06-22T11:26:00.000-07:00

هو

که چی؟ این همه فکر کردی چی شد؟ حتی 1 آپولو هم هوا نکردی بدبخت...اون روز هایی که می گفتی من الآن شرایطم حادّه،حرجی بر من نیست و به هر کی هم که ازت می پرسید چرا درس نمی خونی می گفتی من دچار مشکلی شدم که نمیذاره درس بخونم،گذشت بُزی!!!با تو ام...الآن که از 12 واحد این ترم فقط -0- واحد پاس می کنی یاد این افتادی که باید درس می خوندی؟ یاد این افتادی که ای وای چقدر بیت المال حروم کردی و چقدر از عمرت رو...این 1 ترم رو اگه تو خونه میشستی الآن کلـّی کار مفید کرده بودی...بیخودی اومدی دانشگاه...درس که نخوندی هیچ،هر کار فوق العاده و لازم الاجرایی رو هم گفتی بذار تابستون بیاد حتما این کار رو انجام می دم...حالا یادت افتاده که هیچ وقت نمی تونی خودت رو ببخشی؟ حالا...؟ آفرین...تو پدیده ای بدبخت...آدمی که می تونه عدای الاق رو جوری در بیاره که نفر جلویی بکشه کنار که الاقه رد شه ،کمتر از این هم ازش انتظار نمی ره...اصلاً تو شاهکاری بیچاره...قدر خودت رو بدون ؛ هدر می ری ها...!!!حالا ببین کِی گفتم من...
وای به حالت اگه ترم بعد درس نخونی...وای به حالت اگه تابستون کارهایی که می خواستی بکنی رو نکنی...بیچاره ات می کنم...سیاهت می کنم...با کمر بند می افتم به جونت

!!!حالا ببین کِی گفتم من

فاخری

!!!...بگو چاقو

2006-06-22T11:03:00.000-07:00

هو

وقتی بچه بودم توی مهد کودکمون یه پسره بود که بهش میگفتیم سروش دماغو!!!همیشه دماغش آویزون بود و آستینش هم دماغی...خیلی ازش بدم می اومد ؛ تا جایی که من یادمه خیلی پسر تخسی بود
نی نی هم چون داره دندون در میاره(2تا)حسابی مریضه و سرما خورده...امروز به مامانم گفتم:مامان این بچه ات هم شده سروش دماغو؛ فقط فرقش اینه که بلد نیست با آستینش پاک کنهاین عکس نی نی نیست ولی خیلی شبیه نی نیه

فاخری

...با فلاکت زنده ایم تا زنده ایم عقب مونده ایم

2006-06-21T17:00:00.000-07:00

مانتو کوتاه ممنوع!

شلوار برمودا ممنوع!

ورود ساز به کشور ممنوع!

اردوی مختلط دانشگاهی ممنوع!

کاریکاتور کشیدن ممنوع!

دانشگاه بدون شهید ممنوع!

حرف سیاسی زدن ممنوع!

خاروندن سرممنوع!

راه رفتن ممنوع!

نفس کشیدن ممنوع! ...

بابا احمدی نژاد...محبوب ترین رئیس جمهور دنیا...معرکه!...کار درست...ای تنها کسی که از پس این همه کار مهـم به تنهایی بر میاد...خوب دست راستت رو رو سر ما هم بکش...

آناهیتا

...!!سیاهی ، تکبر ،سقوط....تا کجا؟

2006-06-20T10:15:00.000-07:00

دارم سياهش مي کنم، سياه سياه ، مي ترسم ديگه کم کم سياه نبودنش رو يادم نياد . وقتي بهم داديش ، اصلا سياه نبود،با چه سرعتي سياهش کردم ، چه سرعتي!

دارم سقوط مي کنم ، دارم سقوط مي کنم بدون اين که هيچ دست و پايي بزنم، مثل يه تيکه سنگ، کاملا بي تفاوت، کاش مثل يه سنگ سقوط مي کردم ، احتمالا سنگه فکر نمي کنه خودش تنهايي مي تونه خودشو نجات بده ، فکر مي کنه تقديرش سقوطه. سنگه هر چي هست ، انقدر متکبر نيست، انقدر احمق.انقدر احمق که فکر کنه خودش تنهايي چيزيه!

انقدر باهات حرف نزدم که ديگه بعضي وقتا باور نمي کنم صدامو بشنوي! کفر از اين بالا تر سراغ داري؟

احساس مي کنم منو به خودم واگذاشتي، منو به خودم واگذاشتي و داري بهم مي خندي، داري به اين طغيان احمقانه مي خندي . خنده دارم هست ، يه بچه فسقلي که هيچي نيست، روبروت قد علم کرده و فکر مي کنه خيليه !داري بهم مي خندي و نگاه مي کني که چه جوري دارم توي اين طغيان احمقانه ام غرق مي شم؟ براي غرق شدن زود نيست؟مي دونم آدم بديم ، مي دونم خيلي زود تونستم انسانيتي که بهم دادي رو تباه کنم ، مي دونم خيلي زود سياهش کردم،اون روح شفافي رو که از خودت در من دميدي . همه ي اينا رو مي دونم ، همه ي اين حقارت هام رو مي شناسم ، ولي از عظمت تو هم خبر دارم، و اين رو هم مي دونم که عظمت تو از همه ي حقارت هاي من بيشتره ، از همه ي اين حقارت هايي که مي شناسم و همه ي اون هايي که نمي شناسم. مي دونم که استحقاق غرق شدن رو دارم ، ولي مي دونم کسي که استحقاق غرق شدن رو داره هم نبايد از رحمتت نا اميد بشه ، که نا اميدي از رحمتت عين غرق شدنه. اگه من ندونم تو که مي دوني جز تو کسي نمي تونه نجاتم بده، اگه تو نجاتم ندي ، ازکي بخوام؟ مگه اصلا جز تو کسي رو دارم؟ پس دستم رو بگير ، دستم رو بگير و بلندم کن ، هر چند که لياقتشو ندارم.

آمنه

!!!...تولدم مبارک

2006-06-20T01:55:00.000-07:00

هو

دیگه کم کم داشتم عادت می کردم...کم کم داشتم به نرمالیسیته ی جاری برمی گشتم...کم کم داشتم یاد می گرفتم چجوری میشه زندگی کرد...آره...کم کم داشتم مزه ی زندگی رومی چشیدم...کم کم داشتم پیداش می کردم...کم کم داشتم یاد می گرفتم چجوری می شه بهش اطمینان کرد...کم کم داشتم معنی صبررومی فهمیدم...وتازه داشتم شیرینی اش رو مزمزه می کردم...تا اینکه اون اتفاق کذایی افتاد که نمیدونم ازکجا شروع شد واصلا برای چی شروع شد؟...شاید من داشتم امتحان می شدم...یهوهمه چی برام عوض شد...دوباره داشتم فراموشش می کردم...دوباره داشتم می مردم...
دوباره می شه زندگی کرد...مگه نه؟!

فاخری

!!تولدت مبارک

2006-06-19T20:50:00.000-07:00

مرا کسي نساخت ، خدا ساخت ؛
،نه آن چنان که کسي مي خواست

،که من کسي نداشتم

کسم خدا بود ، کس بی کسان
او بود که مرا ساخت ، آن چنان که خودش ساخت
نه از من پرسيد ، نه از آن من ديگرم
من يک گل بي صاحب بودم
مرا از روح خود در آن دميد
،و بر روي خاک و در زير آفتاب
تنها رهايم کرد
مرا به خودم واگذاشت

!!روحت شاد دکتر و تولدت مبارک

آمنه

!!کجا؟

2006-06-19T20:30:00.000-07:00

از بالاي سرم سرپوش آسمان را بر داشته اند
و فضاي بي کرانه ي نيستي نمودار شده است
و من خود را همچون سايه ي موهومي مي يابم
که در صحرا افتاده است
و چون روح آواره ي کوير که بي قرار و خشمگين
خاک بر افلاک مي نشاند
و در اندام تک درختان نوميد مي پيچد
و گمشده اش را مي جويد و نمي يابد

من سايه ي اويم
او کجاست؟
در اعماق زمين؟
در آغوش کوه ها؟
در قلب دريا ها؟
در پس ابر ها؟
در آن سوي افق ها؟
کجا؟
دکتر علي شريعتي

آمنه

!!!چرا؟

2006-06-19T15:12:00.000-07:00

هو

!!!چرا...؟

ف ا خ ری

دلم گرفته از این همه توحش

2006-06-15T15:28:00.000-07:00

آمنه

....وای اگر از پس امروز بود فردایی

2006-06-14T22:36:00.000-07:00

سياست ما عين ديانت ماست! يعني واقعا ديانت ما عين سياست ماست ؟؟ آره . شما ها راست مي گيد. پس حتما اين وحشي بازي ها هم عين ديانتتونه . نمي فهمم کجاي دينتون گفته که هر جا کسي نظري مخالف شما داد ، همچين بکوبيد تو دهنش تا بفهمه با اين دين مقدستون در نيفته.
حالم از همتون بهم مي خوره، دوست دارم اوق بزنم و بالا بيارمت، آهاي تويي که هر غلطي دلت مي خواد مي کني به اسم اسلام. ميدونم تا حالا از هيچ کي به اندازه ي تو بدم نمي اومده، مي دونم هيچ وقت آدماي مثل تو رو نمي بخشم ،حتي اگه اون قدر بزرگ بشم که بتونم بقيه ي آدما رو ببخشم. دوست دارم هرچي فحش بلدم بهت بگم ، و حتي فحش هايي که بلد نيستم. ولي خوب که نگاه مي کنم ، مي بينم حتي ارزش فحش دادن هم نداري ، ارزش بالا آورده شدن هم و حتي ارزش..... فقط يه دعا در حقت مي کنم ، ايشاللا خدا رسوات کنه،آهاي تويي که براي قدرت و ثروت و هر آت آشغال ديگه اي داري دين خدا رو بدنام مي کني ، بدون دير يا زود بد رسوا مي شي، فکر مي کنم خدا خودتو وسيله ي اين رسوايي قرار مي ده
پاورقي :
من با حکومت اسلامي مشکلي ندارم ، يعني نمي تونم مشکلي داشته باشم ، چون تا حالا تجربه اش نکردم! ولي مي دونم با اسلام حکومتي شديدا مشکل دارم ، فکر مي کنم بايد بين اين دو تا تمايز قائل شد ، فکر مي کنم بزرگترين خطري که اسلام رو تهديد مي کنه، همين اسلام حکومتيه نه اسلام آمريکايي و هزار تا کوفت و زهر مار ديگه. مي دونم بايد کاري کرد ، ولي نمي دونم چي کار، خدا خودش کمکمون کنه که بدون اون هيچيم.
وتنها چيز ديگه اي که مي تونم بگم اينه که اللهم عجّل لوليک الفرج هر چند که مي دونم اينم کافي نيست.

آمنه

!!!خروس امّا خواندنی

2006-06-14T10:00:00.000-07:00

فاخری

فلسطین مهمترین مسئله ی دنیا ی اسلام است

2006-06-12T16:20:00.000-07:00

هو
نخست وزیر رژیم صهیونیستی گفته مردم فلسطین هم باید منتظر

... سرنوشت احمد یس و برو بچ باشن

فاخری

...خیلی برام جالبه

2006-06-12T16:15:00.000-07:00

هو

سلام

خیلی برام جالبه که یه عده سعی می کنن اعلامیه جهانی حقوق بشر رو الگو شون قرار بدن و بگن یه مسئله درسته اگر و تنها اگر با اعلامیه ی جهانی حقوق بشر تطبیق داشته باشه...اعلامیه ای که خود صاحب هاش بهش محل نمی ذارن...یه عده کردنش پیرهن

عثمان...همین

(تازه امروز هم مثل اینکه یه عده می خوان برن دَدَر...(میدان هفت تیر

فاخری

...هیچ پیمبری نبود اگر نبود فاطمه

2006-06-11T19:15:00.000-07:00

هو
در شگفتم از عشق ...
عشق باعث شد که دل سامان گرفت
پشت درب خانه زهـــــــرا جان گرفت

فاخری

...نی نی داره دندون در میاره

2006-06-11T19:10:00.000-07:00

هو

دایی رضا!خیلی دلم هوات رو کرده...

به این راه چمنی یه چیزی بگو دیگه...

یاد سال 81 بخیر...این دو تا،عکس فکه و طلائیه است.خیلی دوستشون دارم...کلی حالم گفته شد وقتی دیدم طلائیه دیگه عین قبلش اون گنبد خوشگله با اون نوشته ی زیرش رو نداره...و یاد ظهر فکه بخیر...و یا یاد فکه ای که نرفتیم بخیر...

.
.

چند شب پیش تو ماشین به بابام گفتم نوار بذاره...اونم گذاشت و من دلم گرفت... خدا رو شکر که من تقریباً شش سال پیش از موسیقی بدم اومد...
چون آهوی گمگشته در این دشت روانم
تا دام در آغوش نگـیرم نگــــــــــــــــــرانم

فاخری

...همه ی آدما مثل همن

2006-06-10T17:50:00.000-07:00

یادم میاد اون وقتا که دبستان و راهنمایی بودم از آدما بدم میومد...هیچکی رو جز

خودم قبول نداشتم،با هیچ کس دوست نمیشدم...اوجش این بود که تو دوران

راهنمایی با یه نفر دوست شده بودم که اونم بیست وچهارساعته باهاش قهر

میکردم...دوم دبیرستان بودم که احساس کردم همه ی آدما بد نیستن،بعضیا

آدمای خاصین...سطح فکریشون با بقیه فرق داره...روشن فکرن...واقعاً هم
فرق داشت چون مثل بقیه تفریحاتِ بچه گانه نداشتن...با چندتاشون دوست شدم،
اون وقت بود که احساس کردم منم مثل اونا با بقیه فرق دارم...در مقابل آدمای
دیگه احساس متفاوت بودن میکردم وازموضع بالابهشون نگاه میکردم_مثل
بقیه ی دوستام...پیش دانشگاهی که رفتم همه چیز تغییر کرد...چون اون دوستای
متمدنم هم رشته ی من نبودن با یه سری ازهم کلاسی هام ارتباط برقرار کردم که
(از نگاه اون وقت من!)خیلی خیلی معمولی بودن...اون موقع بود که با بیشتر
نزدیک شدن به اونا فهمیدم که چه قدر آدما جالبن!...دنیاهاشون چه قدر قشنگ و
هیجان انگیزه ! اونجا بود که فهمیدم دوست دارم همه ی آدما رو بشناسم و
دوسشون داشته باشم...
حتی فهمیدم که وقتی مشکلات و ناراحتی های یکی از دوستام رو میفهمم کلی

فکرم مشغول میشه و واقعاً با طرف احساس همدردی میکنم...بعد از اینکه وارد

دانشگاه شدم این احساس بیشتر شد تا جایی که به قدری خودم رو در قبال همه ی

دوستام مسئول میدونستم که حاضر بودم هر کاری بکنم تا بتونم مشکلشون رو حل

کنم... همه ی فکروذکرم شده بود دوستام...دیگه به تنها چیزایی که فکر

.نمیکردم درس و دانشگاه بود
.
.
.
الان فقط یک سال از اومدنم به دانشگاه گذشته...زمان کمیه ،ولی

فهمیدم که دارم اشتباه میکنم...ودلیل اشتباهم این بود

که نفهمیدم آدما بقیه ی مردم رو جزئی از دنیای خودشون ودر جهت منافع

خودشون میدونن ،که فقط تا موقعی که هنوز به دردشون میخورن و نیازای

مادی ومعنویشون رو تأمین میکنن براشون ارزش قائلن و خودشونو دوست اونا

...میدونن...ولی من فکر میکنم یکی باید مفهوم دوستی رو براشون توضیح بده
.
.
قبلاً به واسطه ی احساسم از آدما بدم میومد ولی الان منطقم اینو بهم میگه........
این که آدما رو به خاطر خودت دوست داشته باش!....فقط یه مشکل هست اونم

...این که من یادم رفته چطوری خودمو دوست داشته باشم

آناهیتا

SOS...کمک

2006-06-08T18:29:00.000-07:00

سلام
هَکِر محترم...!!!
لطفاً دست از سر کچل ما بردار...
آخه چی می خوای از جون 4 تا کلّه پوک بدبخت...؟!!!
متشکریم

Hi,
Honourable hacker...!!!
Please take your hand from our scald head...
What you want from 4 unlucky hollow-head's soul...?!!!
Thanks

...صبر اگر و تنها اگرخشوع

2006-06-08T10:24:00.000-07:00

هو
من باید صبر کنم اما نه به خاطر اطمینان از عاقبت این درد سر...بلکه بخاطر اطمینان به خدا...
چقدر بده آدم اطمینانش رو نسبت به خدا از دست بده...اون وقته که می گن "ما غرّک بربّ الکریم"...اون وقته که وقتی قرآن رو باز می کنی بهت می گن"قلیلا ما تشکرون" یا می گن" و ما یتضرعون"( 76 مؤمنون)...اون وقته که می فهمی اووووووووووووووووووه...کلی راه داری تا بتونی به"واستعینوا باالصبر والصلوة"عمل کنی...
آره..."واستعینوا باالصبر والصلوة و انّها لکبیرة الا علی الخاشعین"...
من چقدر خنگم!!!باورم نمی شه

من چقدر ساده ام که اولش فکر کردم صبر کردن کاری نداره...اما زهی خیال باطل...اول باید خاشع بشی و برای اینکه به خشوع برسی اول باید به خدا زیاد رو بندازی تا غرورت شکسته بشه و بعد از همه ی اینها با ید از صبر و صلوة استعانت کنی...اینجاست که با خیال راحت می تونی به خدا اعتماد کنی و بخاطر خدا صبر کنی...اما فقط بخاطر خدا ونه برای اطمینان از دنیا و زَلم زیمبو هاش...اون "الا"هم که توی آیه اومده همون" اگر و تنها اگر" خودمونه

"صبر و صلوة <=> خشوع"

......

2006-06-05T13:38:00.000-07:00

شنبه شب تلويزيون دوباره از کرخه تا راين گذاشته بود .قبل از اين حداقل هف هش باري ديده بودمش، هنوز اون قدر برام جديد بود که دوباره بشينم ببينمش.

شايد هيچ وقت انقدر آرومم نکرده بود ، شايد براي اين که هيچ وقت انقدر نا آروم نبودم ، تا حالا هم تنهايي نديده بودمش . بالاخره به خاطر هر چي بود ، بعد از سه ماه ، دو سه باري چشمام خیس شد .
بعد از تموم شدنش ، حسابي سبک شدم ، هر چند که هيچ چيزي عوض نشده بود. هنوز چيز هاي زيادي براي ناراحتي وجود داشت ، هنوز هم هيچ اميد خاصي براي درست شدن اوضاع نداشتم ، حتي شايد نا اميدي ها و ناراحتي هام بيشتر هم شده بود. ولي توي اون شرايط ، نه دنبال خوشحالي بودم نه دنبال اميد ، فقط مسکّن مي خواستم ، اين درد لعنتي داشت بد جوري داغونم مي کرد و گريه بهترين مسکني بود که کسي مي تونست بهم بده.
هنوز هم حالم از اين اوضاع و احوال به هم مي خوره ،حتي بيشتر از قبل؛ ولي حداقل الان حسابي آرومم.
خدايا شکرت ، به خاطر همه چيز.

آمنه

...و امّا ما

2006-06-04T21:15:00.000-07:00

هو

سلام

:این هم از وظیفه ی ما

فاخری

...زهر هجري چشيده ام كه مپرس

2006-06-03T23:35:00.000-07:00

هو بسم الله الرحمن الرحیم
انّا لله و انّا الیه راجعون
روح بلند پیشوای مسلمانان و رهبر آزادگان جهان، حضرت امام خمینی (ره)، به ملکوت اعلی پیوست.
.
.
.
بیا نایی بزن نی تا بگـــــرییم ...........شب غربت در این صحرا بگرییم
کنار چاه دل بنشین که امشب ...........تمام خویش را یکــــــــجا بگرییم
.
دلم براي امام تنگ شده

...دوست دارم ارميا بخونم...تا بتركم اونجايي كه امام فوت ميكنه
.

من نمی دونم اون موقع چطوری آدم ها تحملشون قد داده...من نمی دونم اگه اون موقع بودم زنده می موندم یا نه...من نمی دونم اون شب مردم با چه امیدی شبشون رو صبح کردن...من نمی دونم اون موقع مردم چه حالی داشتن وقتی برای امام نماز می خوندن...من نمی دونم مردم از مصلی تا بهشت زهرا رو چطوری طی کردن...
من فقط می دونم که امام رو دوست دارم...من فقط می دونم که دلم نمی خواد از این بلا ها باز هم سرمون بیاد...من فقط می دونم که دلم نمی خواد یه همچین روزهایی توی دنیا باشم...من فقط می دونم که آقا رو هم اندازه ی امام دوست دارم...من فقط می دونم که امام رو دوست دارم...
.
.
.
امام خميني زنده است تا اميد زنده است،تا حركت و نشاط هست و تا جهاد و مبارزه هست
مقام معظم رهبري
.
.

همه عمر برندارم سر از این خمار مستی
که هنوز من نبودم که تو در دلــم نشستی
.
.
.
تازه امشب خدا یه دستور جالب بهم داد: واصبر و ما صبرک الا بالله(127 سوره ی نحل)
چشم خدا جونم...شما جون بخواه...

ف ا خ ر ي

......خلإ

2006-06-02T15:15:00.001-07:00

مي دوني زندگي کردن تو خلإ يعني چي ؟ مي توني تصور کني نفس بکشي ،بدون اين که هوايي توي دم و بازدمت باشه؟ و قلبت بزنه بدون اين که خوني به اعضاي بدنت برسه؟ و چشمات يه چيزايي رو ببينه بدون اين که واقعا به چيزي نگاه کني؟ و کلي چيز تو سرت باشه ولي به هيچ چيزي فکر نکني؟ اگه نمي توني تصورش رو بکني ، بدون که احتمالا هيچ وقت تو خلإ زندگي نکردي. احتمالا تا حالا وقت هايي رو تجربه نکردي که نفس مي کشي ، راه مي ري ، حرف مي زني ، مي خندي ، مي خوري ، مي خوابي ، زنده اي ؛ ولي زندگي نمي کني

چه قدر ازش دورم و اون چه قدر به من نزديک . اون چه قدر بزرگه و من چه قدر کوچيک . اون به من زل زده و هميشه حواسش بهم هست ، و من ، چه راحت فراموشش کردم . بهم گفته بود که فراموش کارم ، باور نکرده بودم ، حالا باور مي کنم ، حالا که دارم توي خلإ زندگي مي کنم

آمنه

...خدایا، چُگونه زیستن را به من بیاموز

2006-06-02T14:10:00.000-07:00

.......آی دلم...خیلی دلم درد میکنه....آآآآآآآی...دارم می میرم...کمـــــــــــک

چقدر این زندگی ضایس!!!...دیوانه کرده منو...هرکاری میکنم دست از سرم
...!بر نمیداره...سیریش

.
اَه....چه بوی گندی...از وقتی مغزم شروع کرده به فاسد شدن یه دو سه سالی
....گذشته........بوی بدش دیگه واقعاً داره حالمو به هم میزنه

.
میگه پرنده مردنیست ، پرواز را به خاطر بسپار!....خِنگه...نمی فهمه که خود
......طرف هم مردنیه. اصلاً به چه دردش میخوره پرواز رو به خاطر بسپاره

که تو این دو روز زندگیش هم هی بخواد حسرت از دست دادنش رو بخوره!؟
.

.
هه...هه هه هه...یوهاهاهاهاهاهاهاهاهاهاهاهاها...این خنده های شیطانی
...! هم مثل اینکه خیلی بهم میسازه وا

.
...خدا وکیلی...این تن بمیره....راستشو بگو....من خُلم؟...نه جدّی میگم،آره؟

.....آره!...پرّو...دو بار بش خندیدم واسه من زبون در اوُرده...بی شخصیت

.ببند نیشـتو...حال به هم زن ِ چندش

آناهیتا